Deel 2 Bali, Nusa Lembongan, Nusa Ceningan, Nusa Penida, Lombok, Gili Air en weer Bali (met Wout en Jel).

Lieve allemaal,

Mijn laatste dag. Wouter is op zoek naar een vogelkooi en dus heb ik uurtje over. Met Jel heb ik op de scooter de eerste paar dagen Nusa Dua, zuidelijk Bali van Benoa via Uluwatu naar Padang Padang, verkend. Prachtige ongerepte surfbaaien met namen als Sri Lanka beach, Dreamland and Impossibles beach. Sommige bereikbaar via steile trappen, andere alleen via grot. Wouter deed de laatste paar dagen ook mee. Toen de visa in orde waren, vertrokken we met de local (= vracht-)boot naar Nusa Lembongan, dat verbonden is dmv een zeer gammele brug met Nusa Ceningan. Men leeft van de zeewierteelt en de hele dag geeft dat een enorme bedrijvigheid op en bij de zee. Grote delen vallen bij eb droog en zwerven over het wad is altijd avontuurlijk. Er zijn 3 surfbreaks en de jongens peddelden de 200m er naar toe. Goede conditie! Verder konden we vissen (grote tonijn gevangen, die men in het hostal voor ons heeft klaargemaakt, scootertochten over de eilanden maken, tempelceremonies bezoeken en hanengevechten (werden beiden in de tempel gehouden...) De mooiste zonsondergangen heb ik hier gezien. Topper van deze dagen was het snorkelen tussen de Mantaroggen (van 2m en groter). In het begin was ik toch een beetje bang, wel erg groot... Snorkelen bij Secret beach en Cristalbay, alleen de namen zeggen al genoeg. Devil's tear, was een inham in de hoge rotskust, die de branding terugkaatste als een grote fontein, vandaar de naam. Ik kon er uren naar kijken. Hier ook de eerste schildpad gezien. Na 5 dgn verder naar Lombok. Jel, die aardig Bahasa spreekt, regelt en onderhandelt voor de overtocht. We kwamen op vrachtzeilbootje terecht (zonder zwemvesten op de oceaan

) maar werden vergezeld door dolfijnen. Daarna nog 4 uur op de ferry en Jel (en wij dus ook) werd binnengehaald door Papa Anton en Papa Lia, alsof hij Sinterklaas was. Men wordt hier genoemd naar het oudste kind, vanaf toen was ik mama (Ibu) Wout.Gerupuk is een vissersplaatsje zonder tourisme maar met surfbreaks. Een paar verdwaalde surfers zijn er altijd te vinden. De vissers verdienen wat bij door de surfers naar de breaks te varen. Hier heb ik veel in de hangmat gelegen en naar de vissers gekeken, Bahasa geoefend met overgrootmoeder (bij elk goed woord werd ik geaaid), mooie zonsopgangen gezien, scootertochten langs de kust gemaakt (het ene vergezicht nog mooier dan het andere, vooral Tanjung Aan) en de locale markt in Sengkol bezocht. Inktvis gekocht die bij thuiskomst al was bedorven (te heet!) Dubai blijkt hier de komende jaren te gaan investeren. Nieuw vliegveld gaat eind van dit jaar open, er komen resorts enz. De bevolking wordt verplicht hun stukjes grond te verkopen aan de investeerders. Voor ons jammer maar de bevolking is wel positief, ze hopen wat te kunnen verdienen. Met grote vismaaltijd, vieren we met de hele familie na 5 dagen ons afscheid. Jelle blijft nog even (goede golven!!) en wil nog naar Sumbawa. Wout en ik reizen naar Gili Air. Snorkelen bij Turtle Island en hele eiland - al schelpenzoekend- rondgewandeld. Sinds woensdag zijn we terug op Bali, in Ubud. Rijstterraswandelingen gemaakt, tempels bezocht, souvenirs gekocht en voor mij nog dagje Spa (present from Wout).

Alles is zout, zanderig, kreukelig en smoezelig, dus tijd om naar huis te gaan. Dan kunnen ook mijn schaafwonden genezen, wat hier niet lukt door de hitte en het zoute water. Het was de vakantie van de valpartijen, 4 zelfs, waarvan 1 met de scooter (bij Jel achterop). Behalve dat ik niet meer in zee mocht, viel het mee. Het blijft toch Nikmati Hidup = Enjoy your life.

Tot gauw, Anneke

Deel 1 Bali - Lombok- Gili Meno en weer Bali (met Marga)

Hallo allemaal,

Het was weer even wennen, reizen met de backpack en niet reizen en werken. De eerste dagen had ik een gevoel dat er iets niet klopte maar na een keer goed financieel genept te zijn (We hadden een snelle boot naar Noord-Lombok geboekt voor 300.000 Rp maar werden door de louche verkoper van de tickets op de slow boat naar Zuid-Lombok gezet voor 29.000 Rp, gelukkig had hij nog wel een auto voor ons klaarstaan om ons naar Noord Lombok te brengen, maar hij had toch mooi 300.000 Rp winst. Beetje dom...van ons), was ik er weer helemaal bij en alert. Na een heerlijke stranddag en massages in Seminyak, vertrokken we dus naar Lombok en vandaar naar de Gili Islands.Gili Meno is een Robinson Croesoe-eiland (sorry, krijg op deze pc geen puntjes op de e

) waar misschien maar 100 toeristen waren. Het hele eiland wandel je in 1,5 uur rond. Het Reef begint op zo'n 50m uit de kust, dus konden we met onze snorkels op, vanuit onze bamboehut op het strand naar het Reef zwemmen en snorkelen. Luxe!! Eten deden we bij een warung of in de beduga (hutje op palen met dakje - vol kussens en een tafeltje) bij onze hut. Vanaf Gili Meno namen we nu een echte fast boat en binnen 1,5 uur waren we terug op Bali. 4 maart was oudjaar en dat wordt gevierd met een Ogoh Ogoh parade, vol monsters en duivels (manshoge poppen/demon caracters) die het kwaad verbeelden en die het oude jaar verjagen, zodat het nieuwe jaar stil en rustig - zonder zonden kan aanvangen. In Ubud is de mooiste optocht en daar hebben we dan ook een home stay gezocht. Het jaar 1933 is nu begonnen volgens de Balinese jaartelling. 5 maart nieuwjaarsdag = Nyepi, is silentday. Iedereen moet binnen blijven, ook alle toeristen, voor reflexing, geen verkeer, alle winkels dicht en geen electriciteit. De politie let op en haalt je van straat als je je toch buiten waagt. Onze familie zorgde goed voor ons, steeds kwamen er bordjes eten onze waranda op. De volgende dagen prachtige voettochten door de rijstvelden gemaakt., veel ateliers bezocht en de Kecakdans gezien.(Apendans door 142 gezinnen uit 1 dorp opgevoerd met als muziek alleen stemgeluiden, sissen enz.). Vervolgens een bus naar Sanur gepakt om langs de kust te kunnen fietsen en wandelen. Op de dag dat wij naar Sanur reisden, kwamen we Jelle tegen die ook een nachtje in Sanur wilde slapen, om bij te praten en samen te eten. Marga bofte want hij nam haar rugzak (het viel haar tegen, zo'n gewicht op haar rug) mee op zijn scooter. Het was heerlijk om hem zo bruin, uitgerust en Crocodile Dundee-achtig verwilderd - weer te zien na 6 maanden. Sanur is weer een heel andere kant van Bali, met een rif voor de kust en hele grote stukken zee die droogvallen bij eb, soort wad. Voor Marga zat het er nu op en zij vertrok. Zij was 'pery sad' . Men kan hier de f en v niet zeggen. Onze kamer kost hundredpipty, de boot gaat om eightpipty en is een past boat en Marga was dus pery sad dat haar vakantie erop zat. Het was vreemd om weer alleen te eten. Ik zou Jel achterna reizen om samen met hem op Wouter te wachten en op onze paspoorten die voor verlenging van de visa bij het immigratiekantoor zijn. Jel verloor echter zijn telefoon en kon mij niet bereiken en ik hem niet. Maar soms zit het mee en vind je de speld in de hooiberg. Hij zag mij meteen toen ik het strand in Kuta op liep. Mijn eerste scooterrit zit er al op, naar de vismarkt in Jimbaran, daar koop je verse vis, men maakt de vis voor je schoon en grilled ze. Rijst en groente haal je bij de toko en eten maar!! De kok is back!!.

Rust tot en met dinsdag, dan zijn onze visa klaar en woensdag vertrekken we voor het 2e deel van mijn reis naar Nusa Lembongang en Nusa Penida, kleine eilanden t.o. van Bali.

(Foto's komen later, te traag internet ) Groet Anneke

Eerste 8 kinderen naar Kijabe/Nairobi door het transportfonds

Lieve gulle schenkers,

Hartelijk bedankt voor alle support. Van Leah Mwachari van APDK kreeg ik bericht dat de eerste 8 kinderen uit de regio Kwale (ten zuiden van Mombasa, dus zo'n 600 km wonend van Kijabe)op weg gaan naar Kijabe / Nairobi voorhun operaties. Vandaag heb ik een tweede bedrag overgemaakt en kunnen er dus nog meer kinderen worden geselecteerd. Het fonds gaat door want de wachtlijst is nog lang.

Dank jullie wel!!! Anneke

Hierbij het APDK bericht:

During this time and season when the year is still young, we take the opportunity to thank you with profound gratitude for your support during your volunteer work, your contribution towards children's outing to the beach and especially for starting a Fund to support children and their guardians who are not able to reach the clinic for corrective surgeries due to poverty.

You will be pleased to know that we have already identified 8 children in Kwale district who had been booked for travelling to Kijabe one year ago and because of lack of transport they did not turn-up. Now they have been given a life changing opportunity through your provision of transport. The Mobile Clinic started last week and we already instructed Peter Muteti to contact them so that they can come for fresh assessment in preparation for the long awaited surgery. Kate informed methat you have already sent the money through our bank which have already confimed. We shall send official reciept soonest once we get the bank startment. In the meantime for any future correspondence kindly address to me using the official e-mail. we wish you a year of prosperity both in your life even and you sell our project to friends and other people who can contribute towards the noble Fund you have started. We are confident that it will grow for the sake and purposes of uptifting children from poor families. Thanks once again and God bless you.

Yours sincerely,

Leah Mwachari (Mrs)

Project Administrator,

APDK Rehabilitation Clinic.

Extra Transportfonds

Allereerst een heel goed nieuw jaar toegewenst aan allen.

Nog even wat extra informatie over het transportfonds.De Nederlandse banken rekenen voor elke storting naar Kenia € 5,-- kosten. Dat is veel geld.

Van verschillende kanten heb ik vernomen dat men dat zonde van het geld vindt en dat vind ik natuurlijk ook. Voorstel is om het geld op mijn rekening te storten (5218619). Ik verzamel het en stort het door en betaal de kosten.

Zo komt de gehele gift ten goede van APDK.

Meer weten over APDK en hun workshops waar volwassen gehandicapten zelf hun inkomen kunnen verdienen, zie dan bijgaande websites.

http://www.apdk.org/

http://www.apdkbombolulu.org/

Hartelijk dank!!

Anneke

Zoals beloofd: Het Transportfonds

Wie helpt mee?

APDK (Association for the Physically Disabled of Kenya ) is gespecialiseerd in orthopaedische- en neurologische operaties bij kinderen tot 18 jaar en hun revalidatie daarna. Veel voorkomende orthopaedische afwijkingen zijn bowlegs, clubfeet (klapvoet), brozen bones en knocked knees (X-knieën). De neurologische operaties betreffen vooral het plaatsen/ deblokkeren van shunts bij hydrocephalus = waterhoofden en dichten van spina bifida = open rug.Enkele andere operaties zoals brandwondencontracties, herstel hazenlip/open verhemelte, het scheiden van aan elkaar gegroeide vingers/teentjes en het verwijderen van littekenweefselgezwellen regelt men ook. De operaties worden via sponsorgelden betaald en zijn - voor de veelal zeer arme ouders - gratis. Eenvoudige operaties worden gedaan in Mombasa, de grotere - en alle neurologische operaties in het hospitaal in Kijabe - Nairobi.

APDK heeft ook een Mobile Clinic. Deze Mobile Clinic rijdt 5 wekelijkse routes in alle richtingen vanaf Mombasa. De bemanning van deze Mobile Clinic is de hele week van huis, komt terug in het weekend en vertrekt de maandag erop al weer voor een volgende tocht. Op deze tochten bezoekt men honderden kleine dorpen en nederzettingen. Men zoekt naar gehandicapte kinderen via scholen, gezondheidskliniekjes en communitiewerkers, doet de follow-up van operaties, boekt kinderen voor nieuwe operaties, geeft operatie-informatie en fysiotherapie adviezen aan ouders, informeert de healthcareworkers en communities over het werk en de mogelijkheden van APDK en al wat er nog meer op hun weg komt.

In de herfst/winter van 2010 werkten wij 3 maanden op deze Mobile Clinic en constateerden wij vele malen hetzelfde probleem. De operatie is gratis maar de transportkosten naar en van het ziekenhuis dienen de ouders zelf te betalen. De matatukosten (kleine busjes) bedragen vanuit het binnenland ong. Ksh 500 ( € 5,--) enkele reis naar Mombasa en naar Nairobi/Kijabe ( ong 500 km van Mombasa) Ksh 1200 (€ 12,--) enkele reis. Met een inkomen van nog geen € 1,-- per dag zijn dit onoverkomelijke bedragen. Resultaat is dat vele kinderen met hun ouders maandelijks trouw de spreekuren van de Mobile Clinic bezoeken, maar nooit op de afspraken in de ziekenhuizen verschijnen. Zo zagen we kinderen die al 3 tot 5 jaar bij de Mobile Clinic komen, maar van wie de ouders nog steeds het geld voor de bus niet hebben en ook nooit zullen krijgen. Gevolgen zijn dat de druk op de spreekuren van de Mobile Clinic stijgt; de kinderen op deze manier voortsukkelen tot ze 18 jaar zijn en dan vervalt de gratis operatiemogelijkheid waardoor ze voor hun leven gehandicapt zijn, terwijl dit niet nodig is.

Bovenstaande is de reden dat wij (Hanneke en ik) besloten om een transportfee fonds te starten.Dit geld zal gebruikt gebruikt worden om de kinderen op te halen van huis en naar het ziekenhuis te brengen; voor de terugreis en voor - indien nodig - nacontroles, wisselen gips enz. - als deze controles niet door de Mobile Clinic kunnen worden gedaan. Ook zal APDK zorgdragen voor begeleiding van de kinderen. De selectie wordt gedaan door het Mobile Clinicteam dat de gezinnen al jaren kent. Zij weten welke ouders echt onmachtig zijn en welke onwillig. De oudste kinderen zullen het eerst worden geholpen, in verband met de 18 jaarsgrens. Elk jaar zal er een overzicht door APDK worden gemaakt, waarin wordt opgenomen: Hoeveel geld er is binnengekomen dat kalenderjaar; welke kinderen ermee zijn geholpen en verantwoording van alle bestede bedragen.

Zelf heb ik een eerste storting gedaan maarik realiseermij - gezien het grote aantal kinderen die voor het fonds in aanmerking komen - dat de bodem snel zal zijn bereikt. We hopen dan ook dat u/jullie bereid bent/zijn om ons - maar vooral de moedige kids- te helpen.

Elk bedragje is welkom. Het geld kan rechtstreeks gestort worden naar de eurorekening van APDK (dan is het als gift opvoerbaar via de belastingaangifte, daar APDK een erkende instelling is). Als dit te ingewikkeld is mag hhet ook op mijn rekening worden gestort, ik stort het dan direkt door. (5218619)

De volgende gegevens hebt u nodig:

APDK Rehabilitation Clinic Adres: PO BOX 93959 te Mombasa

Eurorekening: 6442150024 BIC Bank: CBAFKENX (= Swiftcode)

Commercial Bank of Africa Lim. Adres: Moi Avenue te Mombasa

Vergeet er niet bij te vermelden: Transportfund Mobile Clinic, anders komt het bij de gewone sponsorgelden voor operaties, rolstoelen enz. Wij zijn altijd bereid vragen over het fonds te beantwoorden, ook kan men direct informatie inwinnen bij APDK via [email protected]

Vast heel hartelijk bedankt namens alle kids en Hannaand Anna.

Fijne feestdagen allemaal! Kaart komt nog, ben net terug, dus pole, pole.......

Anneke

Wiki kumi na moja + kumi na mbili (Week 11 en 12) Hadithi mwisho (Laatste verhaal)

Lieve allemaal, Kuna nini (Met mij alles OK)

Dank voor alle leuke reacties. Ik keek er elke keer weer naar uit.

Op dinsdag was onze laatste screeningdag. Het was leuk om collega's uit Kijabe weer te zien. Zij kwamen 's morgens al vroeg met het vliegtuig vanuit Nairobi, 2 orthopaedisch chirurgen, verpleegkundigen en fysio's. Wij waren om 6 uur opgestaan en om 8.00 uur was het al overvol. Rijen met kinderen, een paar kenden we van de bushcamp. Fijn om te zien dat er toch altijd mensen zijn die het geld voor de reis bij elkaar scharrelen. De orthopaeden hadden het druk en wij zaten er met onze neus weer bovenop. Je leert hier veel van. Aantekeningen maken zodat je mensen ook beter kunt adviseren. Het meeste indruk maakte de jongen van 17 jaar met lymphoedeem aan zijn voet door grote verwaarloosde wond. Al geen doorbloeding meer van de voet. De orthopaed vertelde dat hij hem al 2 jaar regelmatig zag en adviseerde zich te laten opereren. De jongen weigert, hij bidt en bidt maar nog steeds helpt het niet. De dokter legt hem rustig uit dat God hem de hersens heeft gegeven om arts te worden, dat God mensen ziekenhuizen laat bouwen en medicijnen laat ontwikkelen. Amputatie is nu nog het enige, maar of hij het laat doen?? Mensen zijn hier erg beinvloedbaar door pastors, traditional healers of chiefs in de community.

Vrijdag 3 december sponsorden we een afscheidsdag voor de APDK kids. Dag strand, met de bus, rolstoelen en gips, alles mee. Eten tussen de middag, veel zwemmen en een boottochtje voor de kids met gips. Die ogen van de kinderen in het water waren goud waard, zo blij!! Ze wilden niet terug, om 19.30 uur waren ze pas weer thuis. Afgelopen dinsdag hadden we een afscheidsfeest. Twee volunteers hadden een wasmachine geregeld, wij de stranddag en het transportfeefonds (Daar horen jullie als ik thuis ben, alles over. Bewaar vast maar wat van jullie 13e maand, als jullie die hebben.

).

We moesten alle 4 achter een grote gedekte tafel gaan zitten. Verschrikkelijk, wij zaten liever achteraan maar men dreigde met de zweep en toen moesten wij wel. Er werd gezongen, bedankt, gedichten voorgedragen en drinken aan de kinderen uitgedeeld. Eén jongetje zong zo ontroerend dat ik helemaal volschoot en Ruud ook. Gelukkig heb ik het helemaal op de film om er nog eens van te genieten. Een tafel met hapjes stond klaar en wij moesten ook afscheidswoorden spreken. Officieel allemaal maar oh zo lief. Nu rest ons nog een weekje vakantie om alles een beetje te laten bezinken, uit te rusten en weer bruin en rustig naar het koude Nederland terug te keren. We gaan nog een keer snorkelen, zeilen, naar de vlindertuin, naar Bombolulu workshop (waar de volwassen APDK kinderen rolstoelen en special seats maken plus souvenirs) en misschien nog dagje naar Malindi, als het niet te heet is, want dat is 2 uur heen en 2 uur terug in de matatu.

Wat ga ik niet missen?

Al die mensen die denken dat blanken een geldboom op hun rug hebben en je leeg willen schudden, liefst nog uitwringen (nikuna pesa= ik heb geen geld); de beachboys die je geen moment met rust laten en je dwingen bot te zeggen dat ze op moeten hoepelen en soms helpt dat niet eens en loop je uren met een ongewilde bodyguard; de hete uren met temperaturen boven de 40 graden C en het liters zweten; de stank van het vuilnis in de straten en de vuilnisbelten waarop zelfs mensen wonen; de reliwaanzin die je af en toe op tv ziet van demonenuitdrijvers tot witchcraft; het slapen bij 28 graden of meer en de gekmakende jeuk van de muskietensteken.

Wat ga ik missen?

De zon en vrolijke mensen; de markten met zijn honderden geuren en kleuren; het gevoel zo welkom te zijn; strand en zee; zwoele avonden; de lieve kinderen met hun grote bruine ogen; de big smiles; de dappere vermoeide moeders; de geduldige artsen, de bevlogen collega's; de vrolijke Amina (special teacher); onze 3 chauffeurs die zo goed voor ons zorgden; het 'hello sister' of 'hello mama' zodra je je neus buiten de deur steekt; het 'oh samahani, samahani (sorry) mama' als ik weer eens struikel; iets laat vallen of me stoot tegen de zoveelste robuuste wrakhouttafel (al heel lang mode hier!!); mijn twinsister Hanneke; de ritjes op de Boda-Boda = de fietstaxi; het gemak waarmee we in het Mobile Clinic team werden opgenomen en het geduld van de fysio Peter om ons elke keer maar weer alles uit te leggen; de kinderen die spelen met niets; de prachtige natuur; de vogels en onderwaterwereld; onze huisapen die zich door de bomen slingeren; de olifanten, zebra's, giraffen en bavianen die we tijdens onze Mobile Clinictochten tegenkwamen, zo maar in het wild; de spanning - nooit een saaie dag; de dankbaarheid van mensen, al pak je alleen maar hun hand; de avonden op het strand met de golven tot onder ons tafeltje en olielampjes in het zand; de Maasaimannen in hun rode gewaden, de gespierde mannen met blote bovenlijven en op blote voeten die grote handkarren vol bananen, aardappels, sinaasappels of wat dan ook de bruggen opsjouwen en de ferry oprijden;de mataturitjes met al die vrolijke mensen en swingende (soms te harde) muziek; de touts (conducteurs van de matatu's) die je altijd helpen met je rugzak of boodschappentassen; de guard van onze cottage of eigenaar van het kleine shopje op Piratesbeach die op onze tassen passen als we willen zwemmen; de invalide kinderen die je nooit hoort klagen; de gewoonte elkaar elke ochtend weer een hand te geven en te vragen hoe je nacht is geweest en hoe het nu met je gaat; het kleding uitdelen en al die blije gezichten; een bal op een schoolplein neerleggen en zien dat er 100 kinderen op af stuiven; Isac, die elke dag met een grote lach onze cottage weer spic en span maakt; de olielampjes die bij donker worden ontstoken en alle marktkraampjes verlichten, het levendige straatbeeld van honderden mensen die iets trachten te verkopen; al die honderden zo niet duizenden mensen die je elke dag over de bruggen in Mombasa ziet lopen van en naar het werk, soms 2 uur heen en 2 uur terug omdat geld voor de matatu ( € 0,30) er niet elke dag af kan; het 'Anna where is Hanna?' of omgekeerd. Kortom al die mensen die in moeilijke omstandigheden en met heel weinig geld toch iets van hun leven proberen te maken en elke dag weer opstaan met een vrolijk humeur en goede moed er een mooie dag van te maken. Maar vooral al die moedige kinderen, kinderen, kinderen die ondanks hun handicap voluit zingen, lachen en leven!!

Lieve familie, nog even en dan ben ik er weer.

Jelle is goed aangekomen in Nieuw Zeeland en heeft een camper gekocht. 2 maart keert hij terug naar Indonesië.

Napenda Kenya / Kwaheri Kenya, asante sana kwa yote.Tutaonana ya 2011.

Ik hou van Kenia, Goodbey Kenia, bedankt voor alles. Tot ziens in 2011.

Lieve groet, Anneke

Wiki tisa na kumi (Week 9 en 10)

Lieve allemaal,

Na een heerkijk weekend snorkelen in Shimoni bij het mooiste Reef van Kenia in de baai van het eiland Wasini, konden we er weer tegen. Het was of ik in een zeeaquarium zwom, zo mooi. Als eersten waren we van de boot en als laatste klommen we er weer op. De 2e dag gingen we op eigen gelegenheid naar het eiland en werden we onthaald als Vips. Onze eettafel was gedekt met bloemen en de waskom voor de handen bevatte limoenen en bloemen. Je voelt je hier elke keer zo welkom en als men hoort dat we volunteren, dan helemaal. 3 dagen buiten, zwemmen, strand (schaduw!), schelpen zoeken, buiten eten met zeezicht en snorkelen. Wat een luxe!

Na thuiskomst op zondagavond in de oververhitte flat, meteen tas pakken voor maandagochtend bushcamp richting Taveta, door natuurpark Tsavo-West naar de Kilimanjaro. De week was weer net zo heftig als alle andere bushcampweken. Je lacht veel, vooral op de special units (voor lichamelijk- en geestelijk gehandicapten) van de scholen maar nog meer voel je meeleven en verdriet over al die moeilijke levens die je voorbij ziet trekken, al die doodvermoeide moeders, die naast werken op het land, de kinderen verzorgen en dan ook nog een gehandicapt kind verzorgen/dragen (Ik heb ze wel gezien die een kind van 18 of 26 droegen of op de piki-piki = motortaxi meesjouwden). Vaak zeggen ze het ook en zie je de uitgebluste ogen van vermoeidheid.

Nu we verder van Mombasa af waren, zo rond de 160 km, word ik ook weer bevestigd dat er echt iets aan de transportfee moet worden gedaan. Zoveel kinderen die langskomen op het spreekuur, zijn geboekt voor operatie maar komen nooit opdagen omdat ouders de fee niet kunnen betalen. Vanaf Taveta is het bijv. 400 Ksh naar Voi en dan nog 500 Ksh naar Mombasa is samen € 9,-- en dan moeten ze ook weer terug. Moet men voor een grote operatie naar Kijabe, dan is het rond de € 12,-- heen en hetzelfde bedrag voor terug. Gaat er een ouder mee dan is het nog eens het dubbele. Het veroorzaakt ook druk op de spreekuren, want deze kinderen zie je elke maand bij de follow-up en gaan niet van de lijst af omdat ze nog steeds gehandicapt zijn. Op één dag zien we zo al 4 tot 5 kinderen voor wie dat geldt. Kun je nagaan gedurende 4 weken bushcamp.

De oogst van één dag:

Danniel 3 jaar, blind en 2 klompvoetjes. Moeder is alleenstaand en kan kosten voor bus niet betalen. Elke maand komt hij terug met zijn moeder tot hij groot genoeg is om naar een blinden instituut te gaan. Als hij 18 jaar is vervalt de APDK regeling dat de operaties gratis zijn. Volwassenen moeten betalen!

Murice 3 jaar. Van zijn linkerhand zijn de middel- en wijsvinger aan elkaar gegroeid. Sinds 2008 ziet men hem met zijn moeder elke bushcamp op het spreekuur en elk spreekuur vertelt zijn moeder dat ze het geld nog niet heeft. Hij is dus al zo'n 36 keer op het spreekuur geweest, terwijl het een kleine ingreep betreft, nog één keer een nacontrole na 6 weken en dan zou hij van de lijst gehandicapten geschrapt kunnen worden. Klaar!

Meisje van 14 jaar. Verbrand en beperkte beweeglijkheid van arm door littekenweefsel.Vader verdwenen en moeder is hertrouwd. De nieuwe echtgenoot wenst geen geld uit te geven voor dochter uit vorige relatie. Peter Muteti bezoekt hen thuis en schakelt ook werkende zus in. Of het gaat lukken, zullen we op de screeningdag 30 nov. zien.

Jongen 15 jaar, 2 klompvoeten en heel kort onderlijf. Kind van hele oude alleenstaande moeder. Moeder heeft geen cent.

Lilian 10 jaar, nooit geopereerd aan open rug en dus incontinent. Op de speciale unit van een gewone lagere school zit ze met drijfnatte broek en ook haar bank is elke dag doornat. De community gaat nu proberen de transportkosten op te brengen want als puber/jonge vrouw zal ze steeds meer problemen hiermee krijgen.

Tot slot: James 11 jaar. Aan zijn rechter arm zit de hand in een hoek van 90 graden.Sinds 2005 komt hij trouw, samen met zijn moeder, elke 5 weken zijn hand laten zien en komt zijn moeder trouw vertellen dat er geen geld is voor transport.

Voor de meeste van deze kinderen geldt, dat als er geen oplossing komt, zij tot hun 18e langskomen op de spreekuren en dat ze daarna buiten de gratis operatieregeling van APDK vallen, want er zal nooit geld zijn. 2e handskleding kost hier zo'n € 0,30 per kledingstuk en toch kan men zich dat al niet veroorloven, men komt echt aanrennen als wij kleding uitdelen. Uitgedeeld kledingstuk wordt in broek of onder kapotte shirt gepropt en meteen worden er weer handen uitgestoken om 2e kledingstuk te bemachtigen. Het weinige geld dat men heeft gaat op aan eten. Op markten zie je hier overal mensen voedsel zoeken, gevallen boontjes verzamelen om een maaltje bijeen te sprokkelen, ook vuilnisbakken worden grondig doorzocht en op elke vuilstort wonen mensen. Frustrerend!

Volgende week hebben we nog een druk weekje maar daarna wil ik een in het Engels opgesteld proposal gaan maken voor de transportkosten, deze met APDK mensen bespreken en thuis maar kijken of ik nog meer sponsors kan vinden, misschien grote vervoerbedrijven omdat het fondsje zo leeg zal zijn. Han wil ook wel meedoen, al is zij ook nog bezig met het maken van een plan om meer volunteers te werven, vooral voor de special units van de scholen. Zij voelt zich al een echte Keniaan, daar heb ik nog geen last van. Ik bekijk het met iets meer afstand en ben/blijf een nuchtere Hollandse.

De Kilimanjaro gezien! Eerst dik in de bewolking. Hoe krijgen we het voor elkaar. Elke dag 40 graden en strak blauw, behalve de dag dat wij in Njukini -aan de voet van de Kilimanjaro - spreekuur hebben. Wel heet maar bewolkt. Later op de avond kwam toch de top nog uit de wolken. De tocht was weer een ware safari met olifantenkudden vlak langs de weg, apen en zebra's. Genieten in het stof! Ook zijn we verhuisd.(Wat en rotzooi hebben wij in drie maanden tijd verzameld, het paste bijna niet in de taxi) Zitten nu in cottage aan het strand. Zie foto's voor en na. De hemel na de oververhitte kamer die we met zijn 4en moesten delen. Wij zijn de hele dag nu buiten.

Lieve groet Anna en sterkte met de kou en de sneeuw.

Wiki Saba na Nane (Week 7 en 8)

Lieve, lieve allemaal,

Wiki saba na nane. (Week 7 en 8)

Een week in Kijabe, 600km van Mombasa op ongeveer 2700m hoogte.

De moslimarea hebben we voor een weekje ingeruild voor de 'holy bible, God's glory area'. De twee ziekenhuizen, Kijabe Hospital met de Bethanykids afdeling en het Cure-childrenshospital zijn gebouwd op grond die door de African Inland Church ter beschikkinng is gesteld en dat zullen we weten ook. Verder worden de ziekenhuizen gesteund vanuit de streng christelijke Methodistengroepen uit Amerika. 's morgens begint men met Devotion, 30 min. zingen, bijbellezen en vooral bidden, veel bidden. De wanden van alle zalen zijn beschilderd met bijbelteksten, zo ook de gangen, de tv's zenden reliprogramma's uit en op de kinderafdeling 'och arme kids' draait een video van de kruiziging en wederopstanding van Jezus. Geen Tom en Jerry hier. Wij verblijven in het hostal van het ziekenhuis ( in een heel groot appartement, met tuin en balkon, met eigen slaapkamers, grote keuken met eindelijk weer een diningtable). Bovendien hebben we een uitzicht, werkelijk prachtig, over de Riftvallei) en onze host, een hele dikke overvriendelijke Amerikaan Dan, begroet ons elke ochtend met Halleluja, praise the Lord of God bless you. Wat ik wel bijzonder vond was dat er elke dag werd gebeden voor de kinderen die waren overleden en voor hun families. Ook werd er voor elke operatie gebeden, de naam van het kind werd genoemd en er werd zegen over het werk gevraagd. Als je dan die kleintjes zo onder narcose op de tafel ziet liggen en het hele team staat daar dan omheen, geeft dat een apart gevoel van saamhorigheid. Ik moet zeggen, ze hebben er 2 prachtige ziekenhuizen neergezet, Academisch niveau. 3 weken geleden is het nieuwe Theater geopend door president Kibaki, 8 splinternieuwe, bijzonder goed uitgeruste OK's met alles erop en eraan. De nieuwste snufjes. In 2 daarvan worden de hele dag kinderen geopereerd. De Cure heeft 4 operatiekamers. In beide ziekenhuizen werken buitengewoon bevlogen mensen die een bijzonder hart hebben voor gehandicapte kinderen. In de Cure was de jaarlijkse 'smile train' aan het werk. Een groep van 10 KNO artsen uit Amerika die 10 dagen niet anders doen dan gratis cliftlips and palateschirurgie (hazenlippen en open verhemelten repareren). Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, elke dag opnieuw. Voor hen is het een uitdaging want in Amerika is het net als in Nederland, hazenlippen worden al vlak na de geboorte gecorrigeerd. Hier zie je kinderen in alle leeftijden, van baby's tot 18 jaar en soms nog ouder waarbij de grote voortanden soms uit de neus groeien. Zij wonen in dorpen waar men niet weet dat er iets aan gedaan kan worden. Een hele dag hebben we meegekeken, wat een priegelwerk! Vooral de grote gaten in de verhemelten repareren is moeilijk omdat je in zo'n kleine ruimte moet werken. Sommige kinderen lagen 3 uur op de OK en als we dan de volgende dag ze bezochten, verwachtten we een stakker met vreselijk veel pijn te zien maar meestal waren ze alweer heel monter en blij. De rest van de week hebben we in de 2 OK's gekeken/geholpen waar de kinderen van APDK worden geopereerd. De kinderafdeling Bethanykids, barst uit zijn voegen. Er is al een annex ward geopend maar ook deze is vol en nu liggen de kinderen zelfs in de gangen.De ouders (meestal moeders) liggen samen met de kinderen in één bed. Er zijn Amerikaanse chirurgen die Afrikaanse (neuro) chirurgen (o.a. uit Tanzania en Oeganda) opleiden. Een neurochirurg prof. Albright is hier (met zijn echtgenote tevens meewerkend verpleegkundige) voor 2 jaar, maar waarschijnlijk 4 jaar. Hij is een dikke zestiger en een kopstuk op het gebied van kinderneurochirurgie. In één OK worden aan de lopende band shunts/drains in waterhoofden gezet of verstopte drains vervangen of door littekenweefsel verstopte drains weer werkend gemaakt dmv ETV's (gaatjes boren in de schedel en dan gat maken door het littekenweefsel heen) Eén zaal op de kinderafdelling, zo'n 30 bedden is alleen maar hydrocephaluskinderen. Sommige kinderen worden in een paar dagen tijd 4 keer geopereerd, door infecties, complicaties of lekkages werken shunts vaak slecht.

Verder zijn er veel spinabifida operaties (sluiten open rug) en hebben wij voor het eerst encephalocele kinderen gezien (een deel van de hersenen zit buiten de schedel in een grote bult op het achterhoofd) In Amerika deed hij deze operaties (verwijderen van het deel dat buiten de schedel is) één keer peer jaar, deze week hadden we er al 4. Hoe meer hersenweefsel moet worden verwijderd, hoe zwaarder het kind geestelijk gehandicapt zal zijn. Hij was buitengewoon geduldig en een goede leermeester. Humphrey, de Oegandese chirurg werd door hem opgeleid en wij konden meeluisteren, dachten wij, Maar aan het eind van de dag werden we wel mooi overhoord, niks vrijblijvendheid. Bij ons vertrek zei hij dat we drie dingen niet moeten vergeten: 'Have low expectations, be flexible and don't lose your sense of humor'. Ook vertelde hij over de dilemma's die dit soort chirurgie met zich meebrengt. Als je niet opereert worden de kinderen niet oud, als je het wel doet, worden ze ouder, maar hoe? Hoe groot is het leed voor het kind maar ook voor de ouders en andere kinderen uit het gezin? Wat mij het meest heeft getroffen is de ongelooflijke massaliteit van gehandicapte kinderen, de soms zeer moeilijk te behandelen kinderen en de uitzichtloosheid die hieruit voortvloeit. Het was een onvergetelijke week. Zoveel gezien! Zo'n welkom gevoel en zoveel hartelijkheid, zoveel bevlogen mensen. 's avonds sloegen we aan het rummykuppen, een ware competitie, om even onze zinnen te verzetten en niet te veel beelden mee te nemen in onze nachtelijke dromen. Doordat het gewoon koud was in Kijabe, hebben we heerlijk geslapen. Via de natuurparken Tsavo East/West reden we zaterdag jl. met de bus terug naar Mombasa. Een hele trip van 7.30 tot 18.00 uur, maar doordat we onderweg giraffen, zebra's, apen en heel veel schilderachtige Maasaidorpen en markten zagen, terwijl we door een prachtig landschap reden, kon het ons niet lang genoeg duren. Donderdag naar Shimoni, 3 dagen snorkelen en varen, daarna meteen op bushcamp.

Lieve groet, Anna

Sinds de 12e nov. ben ik moeder van een zoon van 37. Ik word oud. Nogmaals gefeliciteerd Wouter!!