Wiki Sita (Week 6)

Lieverds,

Jelle jarig vandaag!! 33 jaar. Zit op Lombok, ga hem bellen!!

Hier nu halverwege, dus een voorlopige evaluatie.

Tegenvallers:

Het extreem hoge aantal gehandicapte kinderen. Elke dag weer nieuwe - tot nog toe onbekende - patiënten die zich melden op het spreekuur maar ook die wij per ongeluk tegenkomen. Bijv. bij het uitdelen van een bal zien wij ineens een jongen met bow-legs; de chauffeur ziet op het schoolplein een jongen met een clubfoot; een onderwijzer ziet een foto van een kind met niet herstelde hazenlip en roept meteen dat er in klas 5 ook zo'n kind zit. Al die onwetendheid en daardoor veel te late behandelingen.

De armoede die nog veel groter is dan ik dacht en ik heb nog maar zo'n klein stuk van Kenia gezien.

De flat waar we zitten, we missen ontzettend een buiten. Ook is het niet ideaal bij mensen in huis te zitten. TV staat constant aan als men thuis is. Wij hebben dan ook 2 tuinstoeltjes en tafeltje gekocht en zitten op onze kamer als de TV aanstaat (soaps en reli programma's!!) Gelukkig zijn we veel en route!!

Het karige eten, we moeten alles zelf bijkopen. Broodbeleg, fruit enz. We betalen voor Keniase begrippen een enorm bedrag ( € 12,-- per dag p.p) maar krijgen elke avond hetzelfde armenmaal dat we tijdens de bushcamp voor nog geen euro in een restaurant krijgen. Onze duurste kamer tijdens het buscamp was € 3,50 per nacht en veel groter dan wij nu hebben. Men gebruikt de vrijwilligers om flink aan te verdienen en dat berekenende is geen prettig gevoel.

De hitte van meer dan 40 gr, al gaat het steeds beter. We zijn meer gaan eten en hebben daardoor minder last van de hongerklop. De hitte kost meer energie dan je inschat. De middaguren tussen 12 en 15 uur zijn killing. Ook het slapen gaat dan moeizaam. Heel stil liggen, niet bewegen. Liters zweten en dus ook bijdrinken met af en toe een liter ORS.

Als in de slum blijkt dat iemand een door APDK geschonken rolstoel heeft verkocht als oud ijzer omdat hij geen geld voor eten had en kruipen verkiest boven honger.

Rehema, meisje met 1 been van 16 jr, die vlak voor het examen van de (boarding = intern) school af moest omdat zij de schoolfee niet kon betalen. Wij naar haar hut met special teacher. Echt straatarme mensen. Afgesproken dat ze zich 's middags weer op school zou melden en dat wij de volgende dag de fee zouden komen betalen. Komen we de volgende avond na een lange werkdag om 19.30 bij de school, geen Rehema. Special teacher gebeld, want wat nu? Dan zijn alle teachers en andere medewerkers ook keihard. Niet betalen, want ' not into learning'. Dus bewaren wij het geld maar, kunnen er 2 kinderen de reiskosten naar Kijabe betalen!!

Toppers:

De bushcamps, de operatiedagen, de spirit van de gehandicapte kinderen en hun ouders, het enthousiasme en de gedrevenheid van de special teachers Soedi, Alphons en Amina, de lange dagen die de fysiotherapeuten Peter, James, Mesa en Joseph maken, de drivers die zo'n zorg voor onze veiligheid hebben (We waren aan de kust van Malindi in het schemer op het strand en Ibrahim stond als een lijfwacht op de uitkijk aan de rand van de zee. Hij werd helemaal onrustig, toen het donkerder werd omdat hij - volgens eigen zeggen - wel de gevaarlijke plekken in Mombasa kent maar niet in Malindi. We zijn maar met hem meegegaan) Het warme welkom gevoel waarmee we in het team zijn opgenomen en overal bij worden betrokken. Alle niet orthopaedischezaken gaan naar Han en mij. Bij gebrek aan dietist en logopedist maken we zelfs dieetplan (voor meisje van 14 en 115 kg) en oefenplan voor slecht articulerend kind. De hartelijkheid waarmee we door het personeel van het Reefhotel - waar we zondags zwemmen en lunchen - elke week worden begroet. (Ze roepen onze namen, vragen hoe de week is geweest, roepen ons als we ze in de stad tegenkomen, weten al hoe we de koffie willen en wat we drinken bij het eten). Salim en Ali de eigenaren van de Dhow (houten catamaran) waarmee we een zeiltocht hebben gemaakt en die de hele weg voor ons hebben gezongen en ons Swahili leerden. De jongen van het restaurantje Apple Joint café in Kilifi, waar we tijdens de bushcamp 3 dagen aten (omdat het 2 stappen van ons hostal af was en we er ook niet meer konden zetten na een werkdag van 14 uur). Vanaf dag 2 kwam hij onze handen (wij eten met de handen, geen bestek!!) met warm water en citroensap wassen en afdrogen met een smile waar de hemel van openbrak. De communitywerker, straatarm met een overhemd aan dat bij ons nog niet eens een poetsdoek zou zijn (meer gat dan stof) die zelf een zwaar gehandicapt kind heeft, maar - samen met zijn vrouw - met zoveel liefde aandacht aan al die andere gehandicapten kinderen geeft en ons steeds met beide handen beetpakt om ons te bedanken. De masseuses die ons na bushcamp op het strand weer oplappen ( op vrijdag spring (meer storten) ik op een geheel andere manier uit de ambulance, dan op de maandag ) dmv een behandeling van een uur met op de achtergrond het geluid van de zee. De prachtige landschappen die we zien. De Luxemburgse, al jaren in Afrika werkende orthopaedisch chirurg, die sinds deze maand op de dinsdag APDK operaties doet in Port Reitz en die, als ik hem sms met het verzoek te mogen kijken, meteen terug sms't 'Feel free Anna, to join me'. Nooit 'het schikt mij niet, even in de agenda kijken, ik heb geen tijd enz' Het is altijd meteen goed.Het geluksgevoel dat ik dit mag meemaken, het intense gevoel dat je leeft en op deze plekken waar bijna niemand komt, mag zijn.

En nog veel meer....

Mensen weigeren, vooral in de moslimdorpen (80% aan de kust), het maken van foto's. Zelf kiezen we er ook voor deel uit te maken van het team en niet de toerist (Hanneke maakt het zo bont, dat ze in Malindi riep: 'Kijk Mzungu's) uit te hangen, dus blijft de camera vaak uit. Wel vraagt men foto's te maken van patiënten, projecten ivm sponsoren, fundraising. Zo heb ik ook veel foto's van het bushcampwerk gemaakt om fundraising voor dat werk weer te activeren.

Foto's die niet zijn gemaakt:

Van de man met 4 tanden en 2 vrouwen die in een veelkleurig damestrainingsjack uit de Humanakledingbak en hoed ons de hele weg door het dorp volgt.

Van de oude blinde vader van bovenstaande man, die op een bed van takken en riet gevlochten repen in een hut ligt.

Van het bijna dode kind, waarvan het haar al grijs is ipv zwart.

Van het kind dat van top tot steen onder een vreselijke stafylococceninfectie zit.

Van de poverty die veel erger/groter/onoplosbaarder is dan ik dacht en die overal even lelijk is.

Van de vrouwen die op de markt achter hun veelkleurige waar op de grond zitten. Van de marktkramen met honderdkleurige doeken.

Van An en Han in de matatu tussen alleen maar vrouwen in burka's met spleetjes voor de ogen. We voelden ons toen wel erg bloot.

Van de houtvuren waarop wordt gekookt, van de vele vrouwen en kinderen die de gele tonnen met water en immense takkenbossen op hun hoofd dragen, van de donkere straten met tientallen olielampen (geen straatverlichting en geen elektra in de huizen) bij de te verkopen waar, van het blinde meisje dat zich vasthoudend aan de schouder van haar kleine broertje voortbeweegt en nog veel meer....

Lachen:

Als we weer eens als 'Bea en Maxima' worden ingehaald en begroet, visitorsbook tekenen en maar wuiven. Wij krijgen werkelijk begrip voor de Oranjes, wat een plaag!!

Als we ons allebei heel snel omdraaien en boe roepen als de schoolkinderen zo opdringen dat er honderden om ons heen staan en ze daarna schreeuwend van schrik uiteenstuiven.

Als één bal uitdelen, vrolijkheid in 200 paar kinderogen veroorzaakt. (bedankt Marjo)

Als na het kleding uitdelen ineens kleine zwarte kindjes rondspringen in roodwitgestreepte - en blauwwit gestippelde jurkjes.

Als we weer eens een man - die onze 'Kenia Papa' wil zijn, hebben afgepoeierd.

Als de dovenschool heel blij is met de Engelse leesboekjes. (bedankt Jeannet)

Als we elkaar - boven onze operatiemaskers - tegelijkertijd aankijken omdat we weer iets verbijsterends meemaken op de OK.

Als we met collega's eten die smakken, schrokken, slurpen en van tafel lopen als wij nog zitten te eten en roepen: 'Wat is uit eten gaan toch gezellig'.

Als we weer eens wat kwijt zijn, brillen, portemonnée, horloge, ring enz.

Als we weer eens een restaurantrekening van omgerekend € 1,30 betalen voor 2 personen incl frisdrank (geen alcohol in de restaurants ivm islam, alleen in aparte cafés of in de westerse hotels) en nog veel meer.....

Geleerd:

Genieten en lachen als je niets hebt is mogelijk...

Microcephalus, letterlijk kleine hersenen. Komt in Nederland niet voor. (Afrika en Japan, door Hiroshimabom) Mensen met kleine schedels en babyhersens. Oudste, die wij hebben gezien is 44 jaar en jongste 5 jaar (Neme, een schatje en een beweeglijk stuiterballetje, maar spreken is er niet bij. Prikkeloverdracht van hersenen naar spraakvermogen werkt onvoldoende)

Inventiviteit en hergebruik van alle materialen levert inkomen op. Wij zijn in het westen werkelijk die inventiviteit kwijt.

Tijd en aandacht voor een ander heeft iedereen hier genoeg.

Saamhorigheid.

Alles over X knees, Clubfoots and bow-legs.

Afrikaans eten als Matoke. Hamri, Mwatangwe, Sukumi Wiki, Ugali, Samosa enz.

Alle kleding uit de Humanaboxen wordt hier verkocht voor € 0,30 tot € 2,-- en nog hebben veel mensen geen kleding aan het lijf en loopt buiten de stad 90% op blote voeten. Als je geluk hebt, heb je sandalen gemaakt van oude autobanden.

De pyramide van Maslov kan je hier zo toepassen, van overleven tot .............

En nog veel meer.....

Plannen:

Fonds reiskosten voor kinderen uit arme gezinnen naar Mombasa / kleine operaties (ong. € 10,--) en Kijabe (50 km voorbij Nairobi en ong. € 25,-- per kind voor de grote operaties) Afgelopen week kwam ik al 4 kinderen tegen die in april of mei geopereerd hadden moeten worden maar niet zijn gekomen ivm de reiskosten.

Vertrek op 6 november voor week naar ziekenhuis in Kijabe/Nairobi (10 uur met de nachtbus)

Dag naar werkplaats rolstoelen, vrijdag = plasterday bezoeken (ouders weken het gips los met water en schrapen het af met mesjes), dag naar woodwerkplaats en dag naar butterflygarden.

Drie dagen snorkelvakantie vanaf 18 november in Shimoni bij eiland Wasini.

Veel kleding en ballen kopen voor de komende bushcamp.

Bushcamp 22 november 4 dgn naar Kilimanjaro, voor ons honderd keer leuker dan toeristische trip.

Liefs en tot over 14 dagen want volgend weekend zitten we in de nachtbus naar Nairobi/Kijabe.

Wiki Nne na Tano (Week 4 en 5)

Wiki Nne na Tano (Week 4 en 5)

Week 4 begon met 2 dagen bushcamp in de buurt van Kaloleni. Weer door prachtige omgeving gehobbeld in de ambulance en veel dorpjes en kliniekjes bezocht. Zoveel indrukken, niet te beschrijven. Bewondering heb ik voor de vrouw die met een grote jongen van 9 op haar rug naar de kliniek kwam sjouwen. Haar dochtertje droeg de baby op haar rug. De jongen van 9 was als gezonde baby geboren; groeide op tot levendige peuter maar kreeg koorts. Door een arts werd antibiotica injecteerd waar de jongen verkeerd op reageerde; hij raakte in coma. Na 3 jaar kwam hij er zwaar gehandicapt uit. In Nederland is het leven van ouders met een gehandicapt kind al zwaar maar hier hebben de vrouwen het dubbel zwaar. APDK heeft deze jongen nu op de wachtlijst staan voor een aangepaste rolstoel zodat zijn moeder hem iets makkelijker kan vervoeren. Ook de ontmoetingen met vrouwen met zwaar ondervoede kinderen van 1 jaar of ouder met het gewicht van een baby, blijven mij bij. Uitgebluste ogen hebben ze, geen eten voorzichzelf, daardoor geen borstvoeding, gevolg is een kind dat de hele dag huilt van de honger en uiteindelijk overlijdt. Het schrijnende is, dat het plaatsvindt op nog geen 40 km van de grote 5 sterrenhotels aan de kust, waar Europeanen de meest luxe vakanties vieren, inclusief grote voedselbuffetten. Met het sponsorgeld (geld voor eten voor moeder en kind) kan ik nu af en toe wat doen maar ik zie er ook maar een paar; het zijn er zo veel. APDK is er alleen voor de orthopaedische operaties, fysiotherapie, rolstoelen en krukken. De bushcamp ging verder maar wij moesten terug vanaf Mariakani omdat we voor een operatiedag in Portreitz werden verwacht. Dus om 18.30 uur (begonnen 'smorgens om 6 uur!!) een matatu opgezocht die naar Mombasa ging. Het klinkt eenvoudig, maar je moet snel zijn anders zijn ze al weg, bovendien is het al dagen 40 gr. C, er stapt nog een Maasai in met grote gaten in zijn oorlellen, er gaat een kip mee op schoot (zijn kop steekt kakelend uit een zwarte plastic zak), een vrouw met baby op haar rug werkt zich met veel moeite naar binnen en weg racen we. Geen verlichting en scheuren dat die busjes doen. Bij het uitstappen (stikdonker) rijden ze alweer als ik nog met één been in het busje zit. Zo hard mogelijk stop schreeuwen is dan het enige wat je kunt doen en dan ben je blij als je om 20.00 uur weer heel het huis binnenstapt. (Wel eerst 8 trappen op!. We zitten nl op 4 hoog in een klein app.gebouwtje met beneden de apen die de vuilnisbakken elke dag komen controleren op eetbare waar).

De operatiedag was heel bijzonder. Weer om 6 uur op. We keken onze Nederlandse ogen uit. Ramen die open staan, ventilatoren die waaien, bijna doorgeroeste apparatuur, stopkontakten die met een balpoint vastgezet worden (anders vallen ze van de muur), operatiejassen waarvan alle lintjes losgescheurd zijn en met tape worden dichtgeplakt, anaesthesist (zit ook tijdens operatie naar youtube filmpjes te kijken op zijn mobieltje!!) en omloop die elke keer weglopen, geen gesprekken met de patiënten (men laat ook de baby's niet aan de moeders zien!), in en uitlopen van niet steriel personeel, scharen die niet knipten, hechtdraden die braken, naalden die loslieten, mobiele telefoons die de hele dag gaan en nog opgenomen worden ook, een hiv positieve vrouw met bloeding doordat de placenta heeft losgelaten die lopend (met bloedspoor achter zich) zelf naar de operatietafel moet lopen en nog veel meer. Maar de chirurg weet van wanten en werkt keihard met de weinige middelen die hij heeft. Petje af voor de immer vrolijke, positieve dokter Riza. We waren ook meer dan welkom en werden meteen opgenomen in het team (iets te, want we konden meteen aan de bak, baby's opvangen, afzuigen, navelstrengen afbinden, hechtdraden aangeven enz.) en mochten ook mee-eten. Er stonden 4 operaties op het schema maar het werden er 7. Nog drie spoedkeizersneden extra. Geen koffie/thee pauze en een eetpauze van misschien 10 min. Men eet een bord ugalie en direct daarna begint men weer. Van de 4 baby's waren er 3 jongens en 1 meisje. De dikste was meer dan 8 pond (foto) en heet Gregor. Eén van de jongetjes was er slecht aan toe, we kregen hem niet afgezogen en beademd, allemaal ontlasting in zijn longen. Hij werd snel naar andere afdeling gebracht maar heeft het waarschijnlijk niet gehaald. Wij van slag maar de anderen halen hun schouders op en gaan door. Verder werd er een baarmoeder met myoom (vleesboom) verwijderd, een abces uit de blaas verwijderd en wel 8 myomen uit een baarmoeder van een vrouw van 38 gehaald. Het was één en al bult maar verwijderen van de baarmoeder zou ook inhouden dat haar man vertrekt, dus hecht dr Riza de restjes van de baarmoeder maar aan elkaar zodat er theoretisch (werkelijkheid: no way) nog mogelijkheden op een zwangerschap zijn. Vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen hebben het hier moeilijk. Het is heel belangrijk!! Na afloop eerst wat gaan drinken bij een tentje aan de weg. We waren wel toe aan ff zitten na een hele dag op operatie klompen te hebben gestaan.

Verder een dag op de markt geweest. Je waant je in een film met al die kleuren en geuren incl. schreeuwende en zwetende evangelisten. Veel kleding gekocht voor kinderen. Afdingen en nog eens afdingen. Tijdens bushcamp komen we zoveel kinderen tegen die geen draad aan hun lijf hebben. We hebben ook nog twee dagen voorlichting gegeven over ontwikkeling van kinderen, afwijkingen bij kinderen, lichamelijk zowel als geestelijk en wat eraan is te doen, door o.a. APDK en de bijzondere scholen. In achtergebleven gebieden hebbenwe de ene dag aan 20 en de volgende dag zelfs aan 30 community- en healthworkers een verhaal van 6 uur gehouden met 10 min. pauze.Aandachtig dat men was, echt heel bijzonder zo graag als de mensen willen leren en willen helpen.Verder denk ik over een fondsje voor vervoer. Nu zijn er in de afgelegen dorpen kinderen die op de lijst staan voor een operatie maar nooit in Portreitz/Mombasa komen omdat de ouders de reiskosten soms oplopend tot € 10,-- (APDK heeft alleen fondsen voor operaties en nabehandeling) niet kunnen betalen. Volgende bushcamp maar eens overleggen met Peter, de fysio.

Liefs Ann

Van Jel bericht dat hij op Zuid Lombok zit en volgende week gymles gaat geven op een schooltje in ruil voor bed en bord rijst en van San dat hij op zoek was naar de big 5 in Hlu Hlu We gedurende vrij weekend in Durban en een heel bijzondere nachtfototocht (niet ongevaarlijk) heeft gemaakt.

Wiki Tatu (Week 3)

Wiki Tatu ( Week 3)

Bedankt voor alle reacties, altijd weer spannend als ik in het internetcafé kom.

De bushweek zit erop. Het was pittig (heet, laatste 2 dagen meer dan 40 gr. / stoffig / lange dagen / 30-40 keer per dag in en uit de ambulance klauteren), maar ik kan alleen maar dankbaar zijn dat ik de kans krijg om Kenia op deze manier te zien.

We hebben in 5 dagen met Peter, de fysiotherapeut en Ibrahim -de zeer goed voor ons zorgende driver-, meer dan 25 dorpen bezocht ten zuiden van Mombasa tot aan de Tanzaniaanse grens. We hebben meer dan 145 gehandicapte kinderen gezien (hersenletsel door inteelt (slow brain zoals ze hier zeggen), mazelen en hersenvliesontsteking, polio, x- en o-benen, rachitis, blind, doof, osteomyelitis, hazenlippen enz ), geboekt voor de volgende screeningday 10 november, voor operaties gepland, verwezen en voor speciaal onderwijs geselecteerd. Geslapen in hostals (duurste € 3,5 per nacht) en in hut tussen de geiten en kippen, met een snurkende oma achter een gordijn. (leve de oordoppen) Door onafzienbare natuurgebieden gereden - van tropische wouden tot het armste en droge Savanne gebied (Mapori). Terugkerend van het werk kudden olifanten en blauwbilbavianen gezien, langs meertjes gereden waar veel doden zijn gevallen door krokodillen.

Indrukwekkende gebeurtenissen beleefd.

Zoals een verlamd, heel ziek, zwaar ondervoed meisje van 12 met waarschijnlijk pneumonie of tb in vergevorderd stadium, die hoognodig naar ziekenhuis moest maar over wie de ouders zeggen: 'Ze is toch maar gehandicapt. We zijn al zo arm en dat geld kunnen we beter gebruiken'. Dan kan je niets betekenen alleen de chief van het dorp informeren en hij kan trachten nog druk uit te oefenen. Maar wat als ze opknapt, wat is haar toekomst? Ze ligt verlamd en vermagerd de hele dag op een kleedje voor de hut. Is dat leven? Zeg 't maar. De vrouw die een miskraam kreeg en bleef bloeden. Zij had geluk dat wij net de polikliniek bezochten en haar snel naar het ziekenhuis in Kwale konden brengen, anders was ze gestorven. Het kindje van een jaar oud en 5 kilo zwaar met een ademhaling van een oude raspende locomotief. Zij heeft een oudemannenkopje en leeft niet lang meer. Na de IDFA film Enjoy Poverty voel ik teveel meelij en schaamte om hier foto's van te willen maken.

Ook hebben we ontzettend veel leuke dingen meegemaakt.

Kinderen die na operaties je bij het controlebezoek tegemoet rennen en weer een toekomst hebben. De cadeautjes die je van mensen krijgt zoals zak sinaasappels en suikerriet. De hartelijkheid waarmee je welkom - karibu - wordt geheten en overal het gastenboek moet tekenen. De ziekenauto die op het laatst van de week wel een pakhuis leek: even een tafel voor die in dat dorp meenemen, zakken brandstof voor een vriend, tomaten voor een gedeputeerde, aloë veraplanten die uitgestoken worden en bovenop worden gebonden want daar maakt de farmacist van APDK crême van voor de huid van de kinderen, gevlochten stroken voor bedbodems, 2 reservewielen, tassen van ons 4en, tank water en altijd wel een nurse, gedeputeerde, moeder met verlamd kind, communitywerker die ook een stukje meerijdt. De vrouw van rond de veertig die aan kwam kruipen met aan haar handen teenslippers. Iemand in het dorp wist dat er een man was gestorven (de begrafenis was namelijk nog gaande) en dat zijn rolstoel over was. Rolstoel opgehaald en bovenop ambulance gebonden. Geen touw, dan maar vastbinden met de gekleurde kanga's (doeken) van de vrouwen. Vrouw naar haar dorp gebracht en de dorpsbewoners moeten haar maar leren ermee om te gaan. Zaak gesloten. Geen revalidatiecentra, persoonsgebonden budget of aanvragen AWBZ maar praktisch zijn. De 70 jarige oude communitywerker die zei dat wat wij deden 'feeding our eyes' was.Toen Hanneke vroeg of ze een foto van hem mocht maken, zei hij 'een ogenblikje'. Haalde uit zijn zak een gouden brilletje (hadden we hem de hele dag nog niet mee gezien) en zette het voor de foto op. Hij genoot ontzettend veel respekt bij de bevolking, iedereen kwam met vragen en stond aandachtig te luisteren als hij wat vertelde. Een wijs man. Scholen waar je de eerste blanke bent die de kinderen zien, de leraren laten je de klassen rondgaan. Overal waar we komen lopen de kinderen uit voor de Mzungo's. We wanen ons de queen. Sommige kleintjes echter janken van ellende als ze die witte spoken zien (terwijl we toch al aardig bijkleuren). Kinderen die niet ballonnen, knuffeltjes (doodsbang) herkennen of de Masaivrouwen die zichzelf nog nooit op een digitalecamera hebben gezien. De mooie spreuken die soms op de hutjes van de allerarmsten hangen.En nog zoveel meer......

Wij hadden dan ook helemaal geen zin om terug te gaan naar Mombasa en hebben de 2 Mobile Clinic mannen geprezen en getrakteerd op fruit, noten en een biertje. Ons trakteerden ze op mais. Mogen we maandag en dinsdag weer mee, nu naar Kalolenistreek. Verder hebben ze aangedrongendat wijmee gaan naareen 3 daagse workshop in Malindi en een weeknaar denoordkust. Als je altijd met zijn 2en op stap bent is het wel eens leuk om anderen mee te hebben, andere gesprekken. Ze hadden nog nooit meegemaakt dat volunteers een hele week meegingen, alleen maar een dagje omdat het leven, eten (in dorpen zonder stromend water en electra) en slapen te primitief is. Han en ik vinden dat juist geweldig en wij zijn dan ook verliefd!!!! Op het bushcamp that's feeding our eyes!!!!!

Lieve groet Ann

Wiki Mbili

Wiki Mbili

Na op vrijdagavond een paar uur een indrukwekkende worship; verering van Jezus van 's avonds 21.00 uur tot 5.00 uur de volgende ochtend door samen zingen, dansen -in een kerk (meer een stadion) met 1000 mensen- bijgewoond te hebben omdat Agnes, bij wie we in huis wonen in het grote koor zong, zijn we er klaar voor. (wij vonden het trouwens om 23.00 uur wel mooi geweest)

Het werd een enerverend weekje met een enkele rustdag op woensdag. Het APDK, revalidatiekliniek voor zowel geestelijk- als lichamelijk gehandicapten, bleek op maandag een grote chaos. Kinderen die poedelnaakt op de grond liggen te wachten totdat ze aangekleed worden, bibberend van de kou. Vieze handdoeken (2 voor 50 kinderen), stukken oud laken als luiers, bedbodems waar een halve maaltijd op ligt, matrassen die scheuren in de beschermhoezen hebben en waar de inhoud uitpuilt en dus elke avond worden natgepiest. Kun je je enigszins de lucht indenken. Na het aankleden en bedden opmaken, gaan de kinderen op krukken, in rolstoelen of kruipend naar 'school'.Dat wil zeggen een ruimte met bedjes, stoeltjes, tafels en 2 dames. Eén speelt de hele ochtend met haar telefoon en de ander is druk met de thermoskan en thee. Er is speelgoed, er zijn boekjes, schriften en potloden. Alles door elkaar op stapels of in dozen, stuk of smerig. Gebruikt wordt er dus niets. Enkele grotere kinderen zitten in een kleinere kamer ernaast achter een paar computerspelletjes. Bij hen is helemaal niemand aanwezig, wel zijn er wat schoolboeken. De kleinsten krijgen nog klei en mogen iets maken, maar de meeste kunnen dat niet. Ik heb voor iedereen een slak proberen te maken met een huisje maar de klei werd warm en ik kreeg t niet meer van mijn handen. Ik vroeg aan de vrijwilligers die hier al wat langer waren, wat zij in godsnaam doen met de kids, maar meer dan af en toe één op één een lesje met een kind doen of een boekje voorlezen, komen ze niet. Het is ook ingewikkeld. De groep is 50 kinderen groot, variërend van 4 tot 18 en bestaat uit lichamelijk -, geestelijk - en dubbel gehandicapten. Je zou niveaugroepjes moeten maken en op elk groepje een leerkracht; als je tenminste wilt dat ze iets leren. Voor mij is dit niks, ik word gek van die chaos. Als je met één kind bezig bent, hangen er 2 op je rug, de 3e kwijlt in je nek en de 4e piest op de grond. Het zijn schatten maar je hebt veel meer mensen nodig en een plan.

Dinsdag was het screening day, dat wil zeggen dat er artsen (chirurgen en orthopaeden) uit de buurt van Nairobi (Kunyabi) komen vliegen en dat er een hele dag gratis advies is voor lichamelijk gehandicapten en hydrocerebraal (waterhoofd) problemen. Wij waren er al om 7.45 uur (wekker 6.00 uur) en toen stonden, zaten en lagen er al tientallen ouders met kinderen. Er was een pastor, er werd gezongen en gebeden.Ik schoot vol, dat gezang, zoveel ellende en dan zo'n saamhorigheid tussen de moeders en kinderen. Moeders die einden kwamen lopen met (ook al grotere) kinderen op hun nek. Ik heb nog nooit zoveel waterhoofdjes gezien, in alle soorten en alle maten. Wel meer dan 100, heel verdrietig. Ook spinabifida (open rug) komt hier nog veel voor. Men komt niet naar de ziekenhuizen en hoort dus ook niets over foliumzuurgebruik. Na eerst alle dossiers bij de kaarten te hebben gezocht (chaos, stapels en moeilijke Swahilinamen) zijn Hanneke en ik bij één van de chirurgen gaan zitten en wat we daar langs hebben zien komen!! Handjes die dwars aan de elleboogjes groeiden, voet die direkt aan de heup groeide, slangebeten (delen van spierweefsel zijn dan weg door het gif), littekengezwellen aan een lip en oor ter grootte van een grapefruit, klompvoetjes, handjes met 2 of 3 vingers enz. De van oorsprong Amerikaanse chirurg (Michigan) was zo lief voor de kinderen, sprak vloeiend Swahili en vertelde ons na elke patiënt wat hij ging doen en of ze wel of niet op het operatierooster kwamen. De operaties zijn voor de arme ouders gratis (betaald uit fondsen). Hij was hier al sinds 1998 en gaat nooit meer terug. De uitdagingen zijn hier zo groot. Dat komt omdat je de patiënten pas zo laat ziet. In Europa is er controle vanaf de geboorte en wordt op jonge leeftijd al overgaan tot grote reconstructie-operaties van misvormingen. Totaal zijn er rond de 300 kinderen geweest. Wij stortten ons aan het eind van de dag weer met doodsverachting in de matatu's. Kleine busjes met een chauffeur die probeert zoveel mogelijk risico's te nemen zonder ongelukken; zoveel mogelijk mensen en handel er in te stouwen; met conducteurs die uit het busje hangend, de bestemming schreeuwen; nauwelijks stoppen zodat je halfrennend instapt en altijd je hoofd stoot; zonder motorkoeling, dus bij remmen schiet je naar voren en brand je je onderbenen aan de oververhitte motorbescherming- als je nog niet weet dat dat de vervelendste plaats in de bus is; je hard op het dak bonkt als je eruit wilt - er zijn geen vaste haltes en je handen mag dichtknijpen als je weer op de stoep staat, zwart van het naar binnen gewaaide stof. Maar er was zoveel gezongen en gebeden vandaag dat ook wij - na een uur rijden voor € 0,30 weer veilig thuis kwamen.

Donderdag was childrensday in Kaloleni. Eerste sponsorgeld uitgegeven aan schriften, kleurpotloden, krijtjes en ballen. 5.45 uur opstaan, 6.45 u in de matatu en daarna in bus naar Kaloleni. Om 7.55 zijn we er en Hanneke en Agnes willen het laatste stuk met de motortaxi, maar ik durf niet en zij zijn solidair dus lopen ze in de hitte met mij mee hill-up. Ik zal er aan moeten wennen want de huisbezoeken gaan ook per motor. Er zijn rond de 40 kinderen van 2-17 jr. in een kleine ruimte, we tekenen met ze, ze mogen opschrijven wat ze van hun ziekte (HIV) weten en moeten hun familieboom tekenen. (Leven ze met beide ouders, met één ouder, met grootouders enz) Uiteindelijk gaan we (om niet gek te worden) met ze naar buiten, balspelletjes doen. Dat is een succes. De kids zijn erg gauw blij te maken. Om 14.30 zijn wij op en taaien af. In bus en matatu retour, nadat ik eerst languit in het dorp tegen de grond ging doordat ik niet keek waar ik liep. Tientallen mannen vlogen op mij af om mij te helpen. Toen ik allang in de bus zat stonden ze nog voor het raampje te roepen: Sorry mama en vroegen ze hoe het ging. Dat ga ik missen!! Hier ben je als Mzungo (blanke) een bezienswaardigheid. Om 17.30u doodmoe thuis. We bewonderen Agnes die dit elke dag heen en weer reist.

We hebben met de mobile clinic geregeld dat wij volgende week een hele week meegaan in de ambulance op bushcamp. The southcoast is het doel. Volgens Kate (APDK) een zware route van een week, slapen en eten bij locals en opzoeken van gehandicapten in de bush en kleine nederzettingen. Luizen en vlooien zijn er gewoon, dus we hebben een lijstje adviezen meegekregen. Wij gaan eerst maar een spuitbus kopen tegen van alles en wij hebben doeken en sjaals gekocht om onszelf te bedekken in de moslimdorpen, om op te zitten onderweg en om in ons bed te leggen zodat we met een eigen lakenzak en sloop misschien toch nog een redelijke slaapplaats kunnen maken. Multifunctioneel denken. Ook nemen we noten (als extra voeding), water en veel ontsmettingsgel mee. Wat zullen we stinken na een week zweten en niet douchen. Uitdaging! Oh ja, trip van 5 dagen naar de Kilimanjaro geboekt voor eind oktober!

Liefs Ann

Wiki Moja

Hello allemaal,

We zitten in een prima appartement op de 4e verdieping van een gebouw in de wijk Tudor in Mombasa. Beneden de hanen en kippen en achter de apen. Deze week delen we de slaapkamer met zijn 4en en vanaf a.s. zaterdag met zijn 2en. Dit is het echte Afrika. Honderden lopende mensen, honderden kraampjes (ZZP'er is hier uitgevonden) Matatu's (busjes), TukTuks, de masaaimannen (mijn favorieten om tegen te komen) en honderden kinderen (familyplanning?) Ook ben ik al gewend aan de Imamoproep tot gebed. Wat een indrukken na 3 dagen projecten bezoeken!

Het éne project heeft nog meer steun nodig dan het ander. We startten met APDK het tehuis voor revalidatie van gehandicapte kinderen. Zo te zien een goede organisatie met veel therapie voor en begeleiding van de kinderen. Afgesproken wordt, dat we hier 27 en 28 sept. gaan beginnen want op 28 sept. komen er uit de regio 300 gehandicapte kinderen die voor een consult komen en voor een behandelplan. Ze kunnen dan wel wat extra handen gebruiken. Verder hebben we MOYO (Mombasa Olympic Youth Organisation)bezocht. Een door een voormalige bokser gestarte opvang voor straatkinderen. Ze bieden sport en een maaltijd. De bokser Boky is vroeger opgevangen door een Nederlandse pater Arnold de Grol en als dank heeft hij zijn zoontje van 3 nu de voornaam Arnold de Grol (volledig!) gegeven. We mochten mee-eten, bonen en cassave en het was alsof we bij Umthombo zaten, dezelfde soort kinderen (en dezelfde geur!) Tevens heeft hij een schoenmakerij en een sieradenatelier geopend, zodat de kinderen ook iets kunnen leren en verdienen. Het Seaside hospital was een goed georganiseerde privékliniek en valt voor ons af als project want daar kunnen we niets meer toevoegen. De helden van de eerste dag waren voor ons 2 broers, Dennis en Martin van 22 en 24 jaar oud, die als teeners thuis zijn weggelopen na vreselijke mishandeling door hun stiefmoeder en hun vader. Zij zijn opgevangen door een bepaalde kerk, hebben een opleiding gevolgd en hebben nu 20 weeskinderen van 2 tot 17 jaar onder hun hoede. Ze hebben de verantwoordelijkheid over dit grote gezin en doen dit in 2 aftandse gebouwtjes ( TWAAYF = Total War Against Aids Youth Forever) maar vol liefde. Ze zingen en rappen met de kids en hebben zelfs een gospel cd gemaakt die ze verkopen om aan geld voor eten te komen. Ook bedrukken ze tshirts met Kids 4 life voor de verkoop. Zie de foto van hun zelfgemaakte fitness-apparatuur!!! Bovendien runnen ze een school met 170 leerlingen die ook nog eens één maaltijd per dag krijgen. Dit project zetten we in ieder geval in onze timetabel. De 2e dag naar St.Lukes Hospital in Kaloleni, een leuk stadje/dorp in een prachtige omgeving. Na de drukke stad, zal het heerlijk zijn om te logeren in de natuur en stilte. Waarschijnlijk de hele maand november. Er waren 6 baby's geboren maar ik had maar 4 pakketjes kleding bij mij, dus niks uitgedeeld. Een prima rondleiding met duidelijke uitleg hebben we gekregen van Agnes bij wie we in huis wonen.Verbazing alom toen we op de OK zagen dat de direkteur een spinaal aneathesie toepaste. Bijzondere dubbelfunctie. We komen ook al op 30 september helpen bij childrens day. Er komen dan 60 HIV kinderen spelen, terwijl hun ouders voorlichting krijgen hoe ze met de kinderen om moeten gaan.Diezelfde dag in een grote slum (meer dan 10.000 mensen) een school bezocht waarvan de helft van de leraren waren weggelopen omdat ze niet betaald werden en de paar onderwijzers die er nu nog zijn, runnen elk drie klassen. Een huurschuld van € 2100,-- en een procedure gestart door de niet betaalde leraren, is een grote zorg voor de oudere vrouw die het - voor 200 leerlingen gratis - schooltje runt. We zetten het op onze lijst om gastlessen te geven. De 3e dag naar het leprakamp Blessed Camp in Msambweni geweest, eerst met de Ferry en dan nog een flink uur rijden. Er wonen 70 volwassenen en 100 kinderen. De oudere volwassenen zijn allemaal lepraslachtoffers en missen vaak grote delen van hun vingers en tenen/voeten. Sommigen missen hele benen. Hier deelden we mais uit aan de volwassenen, 2 bakken voor 2 weken per hele familie, echt minimaal. Voor alle kinderen hadden we een ballon. Met Peter, de coördinator, hebben we afgesproken dat we nog een keer terugkomen voor wondverzorging. Maar eerst gaan we dan een voorraad biogaas inslaan want de ehbo koffer die ze in het kamp hebben is te minimaal om iets goed te kunnen verzorgen. Eerste twee pakketjes babykleding uitgedeeld aan hele blije zwangere vrouwen!!!

Donderdag werd een stranddag om alles te verwerken en te plannen. Er is op 20 min. met de matatu aan Nialy beach een heel lux resort waar we voor €12,-- een hele dag kunnen verblijven, ligbedden, zwembaden en 4 gangen lunchbuffet. Hè, vervelend.

Liefs Ann

Weer op pad. Kenia, Mombasa en Kaloleni

Brasil. Prazer em cohecê. Novamente ha sol.

Bom dia,

Een spontane actie. Ondanks dat we niet op het hospitaalschip De Abaré in de Amazone gaan werken, besluiten we toch even in Brasil te gaan kijken.

9 dagen is kort maar het volgende heb ik toch meegekregen.

Aankomst met - voor ons - vreemde adviezen: horloge afdoen, ketting af, geen tassen, na 20.00 uur alleen per taxi op straat en dan de mededeling dat Natal derde staat op de lijst van meest veilige steden van Brazilië???? Hotel op het palmenstrand met de (voor onze loopgroep) killing Morro do Careca of wel de kale berg. Gelukkig is het verboden erop te klimmen. Wandelen kan tussen 5-7 uur, dan is het maar .....30 gr C of na 16.00 uur. Zon en veel strandventers. Aan ons trokken garnalen-, ijs-, schelpen-, hangmatten-, sieraden-, kleding-(soms zelfs inclusief paspoppen), sandelhout-, fruit-, cocosnoot-, hoeden/petten-, pareo's-, manden- en andere verkopers voorbij. Had je eenmaal iets bij een strandventer gekocht, dan werd je elke dag vriendelijk en zeker niet opdringerig gegroet met ciao amiga!!

De bevolking is erg vriendelijk; men praat graag en veel. Met het gastvrije hotelpersoneel dien je eerst uitgebreid een praatje te maken en dan pas je vraag te stellen. Tijd telt niet. Van een gids, die ons een dag rondreed, kregen we aan het eind van de dag een spontane zoen op beide wangen. Ook belde ze meteen een vriendin die in het overheidsziekenhuis op de intensive care werkte, om een rondleiding voor ons te regelen. Door de feestdagen (Goede Vrijdag t/m Pasen) en ons korte verblijf, lukte dat helaas niet. 90% van de bevolking is afhankelijk van de belabberde gratis medische zorg. (lang wachten, te weinig artsen, ongeïnteresseerd personeel) We hoorden zelfs een verhaal over een patiënt die voor een reconstructie van een verbrijzelde schouder na een motorongeluk, 4 weken moest wachten. Elke dag kwam de chirurg hem vertellen dat de operatie niet doorging daar er ernstiger 'gevallen' waren. Slechts 10% kan de hoge premies betalen voor de privé ziekenhuizen. De werkloosheid is 10%. 90% van de bevolking verdient het basisloon van 480R, ongeveer €220,-- In gezinnen moeten beide partners werken. Samen met een klein pensioen van een vaak inwonende (groot)ouder, komt men dan ongeveer op 1000R. Hiervan kan men eten (rijst en bonen) en wonen. Meer niet. Een honderdjarige dame, wiens kinderen al waren overleden, liep elke dag bedelend op het strand.

De verschillen tussen arm en rijk zijn erg groot. De behandeling door de rijken van de armen is in de meeste gevallen, neerbuigend en eisend (fluiten, wegwerpgebaren, gebiedende wenkgebaren) Toch is men blij, opgewekt, men zingt, danst en is dol op muziek. De taxichauffeur leert moedig Engels dmv een CD in de auto tijdens de rit; voor ons een extra les Portugees. Ik kan hier oneindig van genieten, net als van de vissers, die hun netten - trekkend op het strand - binnenhaalden of ze met behulp van piepschuimvlotten uitzetten in de zee, de dolfijnen en de zeeschildpadden, het Atlantisch regenwoud met zijn kolibri's, de overweldigende natuur met prachtige vergezichten.

Hanneke en ik hebben het geweldig gehad. We hadden zelfs nog tijd om het werken in Kenia goed door te spreken. Laat de zomer in Nederland maar komen! Ik ben er klaar voor.

Está na hora de ir.

Anneke

Terug naar de winter...

Hallo winterharde mensen,

Wout en ik moeten weer even wennen maar de zon scheen bij terugkeer. Daar waren we blij meewant wevertrokken met36 gr en kwamen aan bij -2 gr.C

Bali heeft ons hart gestolen. De sfeer tussen Java en Bali is heel verschillend. Het leven op Java is sober, streng Islamitisch,weinig kunstenaars, veel sloppenwijken in de grote steden en grauw. Bali is vrolijk, veel kleurige tempels, fleurige kleding, kleurige bloemen/wierookoffersen veel kunstenaars. Op beide eilanden zijn de mensen ontzettend vriendelijk en altijd bereid te helpen.

Onze bustrip was een succes, al hadden we handen, voeten en een mondje Engels nodig om met de chauffer te praten en de route uit te leggen. De binnenlanden van Bali met zijn beschermde rijstterrassen door de Unesco is echt adembenemend. We hebben ervan genoten.Vooral van de prachtige Pura Kehen tempel in Bangli waren we alle 6 erg onder de indruk. Doodstil (geen toeristen) en de bevolking druk bezig met de voorbereidingen van het tempelfestival, dat 3 maart begint, een week duurt en 2 x per jaar plaatsvindt. Ook wij hebben al veel offers gezien. Hethoort bij het leven van alle dag en bij volle maan (zoals zondag j.l.)offert menin hetveelvoud. Ubud gezien en even naar Monkeyforest maar daarna snel naar de zeetempel in Tanah Lot gegaan. De vloed kwam op en de tempel was al snel omspoeld door de zee. De zonsondergang bij de tempel gadegeslagen vanaf een terras op de heuvel, een ereplaats.Daarna nog heerlijk gaan eten op terras aan zee, vlak bij ons hotel Puri Saron.

Onderweg weer een voorbeeld van inventiviteit meegemaakt. We stonden bij een stoplicht en een jongen komt met in plastic verpakte kranten langs de auto's. 'Krant kopen'?, roept hij. Hij heeft alle kranten van de Times tot Telegraaf en Volkskrant. Joost wil graag een krant maar het stoplicht springt al op groen. Snel geeft hij R70.000 (ruim 5€, geen tijd om af te dingen...) door het raampje, terwijl de krantenjongen meerent met de autoen Joost pakt de Volkskrant aan. Ik zie de voorkant en zeg, die krant ken ik. Die heb ik al gelezen toen ik nog thuis was. De datum blijkt weggelakt en binnenin de krant zien we de datum van 30 januari, 17 dagen voordat we vetrokken uit Nederland, ruim een maand oud. Eén van de koppen is: 'Het kabinet valt bijna'.We hebben er wel voor R 70.000 lolvan gehad. De volgende dag zei Joost dat hij de krant nog niet had gelezen, want het stond niet op een dagje.

Wouter heeft samen met de Spaanse Veronica, op haar scooter,de omgeving verkend. De laatste daghebben we nog een paar souvenirs gekocht, in zee gezwommen, de laatste zonsondergang bewonderd, zijn met 10 man gaan eten en nog met een paar naar kroegjes metecht goede band geweest.Wouter was net op tijd terug voor de shuttlebus naar het vliegveld. Van Bali hebben we nog lang niet genoeg. Ik weet zeker dat ik terugkom.

Bijna 400 foto's en dagboek als tastbare herinnering en honderden indrukwekkende belevenissen in mijn hoofd.

Anneke