Hallo allemaal,

Het was weer even wennen, reizen met de backpack en niet reizen en werken. De eerste dagen had ik een gevoel dat er iets niet klopte maar na een keer goed financieel genept te zijn (We hadden een snelle boot naar Noord-Lombok geboekt voor 300.000 Rp maar werden door de louche verkoper van de tickets op de slow boat naar Zuid-Lombok gezet voor 29.000 Rp, gelukkig had hij nog wel een auto voor ons klaarstaan om ons naar Noord Lombok te brengen, maar hij had toch mooi 300.000 Rp winst. Beetje dom...van ons), was ik er weer helemaal bij en alert. Na een heerlijke stranddag en massages in Seminyak, vertrokken we dus naar Lombok en vandaar naar de Gili Islands.Gili Meno is een Robinson Croesoe-eiland (sorry, krijg op deze pc geen puntjes op de e

) waar misschien maar 100 toeristen waren. Het hele eiland wandel je in 1,5 uur rond. Het Reef begint op zo'n 50m uit de kust, dus konden we met onze snorkels op, vanuit onze bamboehut op het strand naar het Reef zwemmen en snorkelen. Luxe!! Eten deden we bij een warung of in de beduga (hutje op palen met dakje - vol kussens en een tafeltje) bij onze hut. Vanaf Gili Meno namen we nu een echte fast boat en binnen 1,5 uur waren we terug op Bali. 4 maart was oudjaar en dat wordt gevierd met een Ogoh Ogoh parade, vol monsters en duivels (manshoge poppen/demon caracters) die het kwaad verbeelden en die het oude jaar verjagen, zodat het nieuwe jaar stil en rustig - zonder zonden kan aanvangen. In Ubud is de mooiste optocht en daar hebben we dan ook een home stay gezocht. Het jaar 1933 is nu begonnen volgens de Balinese jaartelling. 5 maart nieuwjaarsdag = Nyepi, is silentday. Iedereen moet binnen blijven, ook alle toeristen, voor reflexing, geen verkeer, alle winkels dicht en geen electriciteit. De politie let op en haalt je van straat als je je toch buiten waagt. Onze familie zorgde goed voor ons, steeds kwamen er bordjes eten onze waranda op. De volgende dagen prachtige voettochten door de rijstvelden gemaakt., veel ateliers bezocht en de Kecakdans gezien.(Apendans door 142 gezinnen uit 1 dorp opgevoerd met als muziek alleen stemgeluiden, sissen enz.). Vervolgens een bus naar Sanur gepakt om langs de kust te kunnen fietsen en wandelen. Op de dag dat wij naar Sanur reisden, kwamen we Jelle tegen die ook een nachtje in Sanur wilde slapen, om bij te praten en samen te eten. Marga bofte want hij nam haar rugzak (het viel haar tegen, zo'n gewicht op haar rug) mee op zijn scooter. Het was heerlijk om hem zo bruin, uitgerust en Crocodile Dundee-achtig verwilderd - weer te zien na 6 maanden. Sanur is weer een heel andere kant van Bali, met een rif voor de kust en hele grote stukken zee die droogvallen bij eb, soort wad. Voor Marga zat het er nu op en zij vertrok. Zij was 'pery sad' . Men kan hier de f en v niet zeggen. Onze kamer kost hundredpipty, de boot gaat om eightpipty en is een past boat en Marga was dus pery sad dat haar vakantie erop zat. Het was vreemd om weer alleen te eten. Ik zou Jel achterna reizen om samen met hem op Wouter te wachten en op onze paspoorten die voor verlenging van de visa bij het immigratiekantoor zijn. Jel verloor echter zijn telefoon en kon mij niet bereiken en ik hem niet. Maar soms zit het mee en vind je de speld in de hooiberg. Hij zag mij meteen toen ik het strand in Kuta op liep. Mijn eerste scooterrit zit er al op, naar de vismarkt in Jimbaran, daar koop je verse vis, men maakt de vis voor je schoon en grilled ze. Rijst en groente haal je bij de toko en eten maar!! De kok is back!!.

Rust tot en met dinsdag, dan zijn onze visa klaar en woensdag vertrekken we voor het 2e deel van mijn reis naar Nusa Lembongang en Nusa Penida, kleine eilanden t.o. van Bali.

(Foto's komen later, te traag internet ) Groet Anneke