Week Utri (3) Berusten....
Week Uthri (3)
Sanibona allemaal,
Na een heerlijk zonnig weekend inde Drakensbergen en Lesotho, een land dat lijkt te zijn blijven steken in de Bijbeltijd, zijn we zondagavond om 21.00u weer in Thekwini. Het was een fairtrade trip, dwz dat je slaapt bij de mensen thuis en dat de opbrengsten voor het hele dorpje zijn. Ik zal een paar foto´s van ons weekend op de site zetten.
Maandagmorgen begon al goed. De Mobile Clinic reed niet, geen geld voor benzine!!?? Weer konden we niet aan de stafvergadering (2 uur) meedoen omdat er geen mensen voor het ontbijt waren en geen mensen om de kinderen in bedwang te houden. Cecile neemt de kinderen in de zaal en ik maak met behulp van 3 meiden het ontbijt voor 38 jongens. Het klinkt eenvoudig maar het is een veldslag.
We hebben 20 zakken brood gekregen van een bakker. Net alleen gewoon brood maar ook allerlei lekkere broodjes en helaas niet allemaal dezelfde. De meiden die helpen beginnen zich vol te stouwen met sausijzenbroodjes, echt met 2 handen tegelijk. Zo zien kinderen eruit die honger hebben. Dan maken ze hun eigen bordjes met lekkere broodjes en als we thee zetten met heel veel suiker en melk, slaan ze al 2 bekers achterover voor ze hun eigen beker opnieuw vullen. In de tussentijd zie ik Cecile met stokken vechtende jongens uit elkaar houden en dreigen, schreeuwen enz. Dan gaan we de borden uitdelen. De 1 wil dat broodje de ander dit. Ze jatten elkaars brood, gooien met brood, storten zich de keuken in om zelf in de zakken te graaien.
Uiteindelijk schreeuw ik ook, en nu allemaal de keuken uit. Ik duw en trek net zo lang tot de rust weerkeert. 2 uur later nog geen mens van de 20 stafleden te zien.
De zaal wordt geveegd en er ligt overal brood en de keuken ligt vol bekers thee, suiker en fijngetrapte worstenbroodjes en puddingbroodjes. Welcome in hell!!
Om 11.00uur zijn we doodmoe en dan moet de week nog beginnen. We gaan weer naar Mandy en ze geeft ons gelijk wat de kritiek betreft. We spreken voor donderdag met haar af voor uitgebreid gesprek.
´smiddags willen we op bezoek bij een kind in het ziekenhuis maar het is al overgeplaatst naar ziekenhuis buiten Durban. Ik geef het zakje fruit en drinken maar aan een slapende zwerfster op de stoep. Dan weer helpen eten maken en de hele keuken schrobben terwijl 4 stafleden met de benen op de stoelen zitten. Ik ga naar huis en Cecile komt uurtje later. Eugene heeft beloofd dat we morgen een dagje op de verloskamer kunnen kijken en op de eerste hulp of wel - Slegs Noodgevalle-.Eugene zal het regelen maar wij denken eerst zien en dan......
Inderdaad noodgeval de volgende ochtend. Meisje van 17 erg ziek. Om 7.15 werden we al opgehaald maar pas om 9.00u is de Mobile Clinic vrij om haar weg te brengen. Bij de gewone kliniek wordt gezegd dat ze pas na 17.00u aan de beurt zal zijn en dat ze maar tot 16.00u werken. Dan maar even met de staf bellen, zij willen dat we met haar naar Addington hospital gaan voor HIV test. We worden binnen geroepen als ze is getest. Men laat ons de positieve test zien en zegt dat het aidsstadium al is ingegaan. Het is alsof ik een klap in mijn gezicht krijg. Dit went nooit...Onze 17 jarige echter vertrekt geen spier. Men zegt dat er 2 mogelijkheden zijn, naar huis en daar in het ziekenhuis van de township waar ze is ingeschreven, medicijnen halen ( familie kan er dan op toezien dat ze regelmatig de medicijnen inneemt) of ID kaart op adres van Umthombo aanvragen en dan kan ze in Durban medicijnen krijgen. Dat laatste wil Umthombo niet, als de kinderen opeens verdwijnen en ze worden dood op straat gevonden, zou Umthombo gebeld worden en zich hiervoor verantwoordelijk voelen. Er wordt dus meteen actie ondernomen en ze wordt, ter bescherming van zichzelf en van de andere kinderen meteen naar oma in de township gebracht. Cecile gaat mee en ik ga met de mobile mee. Kiespijn, zwangerschappen 2 en 3 mnd van 16 en 17 jr meiden zonder voortanden die hopen meisje te krijgen omdat ze die leuk aan kunnen kleden. De schatten hebben zelf geen hele draad aan het lijf en wonen met zijn 4en in een portiek. Ik haal vitamines en eten en dring erop aan dat ze naar huis gaan, ze willen geen echo of HIV test. Dan worden we gebeld voor noodgeval. Meisje ligt bij de lege fabriek met dikke buik en reageert niet. Volgens vriendin is ze niet zwanger en dan neem ik geen risico, naar ziekenhuis. Ik sleep haar met behulp van 4 straatvriendjes op de brancard en de chauffeur van de Mobile kijkt er tevreden bij maar steekt geen hand uit en ik zit van 13.00 tot 17.15u op de Emergency, zit ik toch nog op de Slegs Noodgevalle maar dan anders en heb ik alles gezien.
Om 3 uur belt de chauffeur dat zijn dienst erop zit en ik zeg de mijne ook, ben ook op 7.15 begonnen maar je kunt dat kind van 18 toch niet alleen laten. Om 17.15 eindelijk buiten met 3 soorten medicijnen AB´s, 2 soa´s en nierbekkenontsteking. Ik bel kantoor, geen gehoor meer. Ze waren allemaal al naar huis, vergeten dat ik nog in het ziekenhuis zat. Africatime... Via Cecile toch nog lift geregeld. Eerst uur onder de douche gestaan toen ik thuis kwam. Te moe om te eten.
Woensdag een hele dag met 20 Be-More vrijwilligers op pad geweest naar alle projekten in de buurt van Durban. Ook de treeclinic bezocht. Erg ontroerend, al die vrouwen die hun ellende samen delen onder die boom, bijv.verdriet over overleden kinderen, huiselijk geweld enz. Al die kinderen erbij. Dansen en zingen.
Prachtige humorvolle toespraak over de verschillen tussen Ned en Afrika door Jacky van Bobby Bear (de opvang voor sexueel misbruikte kinderen) Zo herkenbaar voor iedereen. Wij komen aan, wrijven ons in de handen en roepen wat kunnen we doen? Weet ik veel, denkt de Afrikaan, ik weet zelf niet eens wat ik moet doen. Jij bent toch de nurse, onderwijzer, bouwvakker enz,, jij weet toch wat je doen moet, niet ik. Ook gaat iedereen, tot de jonge meiden van 21 aan toe, al rond 21.00u in bed. Maandag lagen wij er om 19.30 in, ook Cecile van 28 jr!! Het moet niet gekker worden. Al die indrukken en vreselijke verhalen putten je toch uit. Je hoort hier in 1 week meer dan in 10 jaar in Nederland. ´s avonds met elkaar uit eten gegaan en afgesproken dat we dat volgende week woensdag weer doen. Het is goed elkaar ff te ondersteunen.
Op donderdag alle suggestions en schema´s die wij de afgelopen weken hebben ontwikkeld en op schrift hebben gesteld met Mandy besproken. Het was een prima, verhelderend gesprek van 2 uur. We hebben ook heel veel gehoord over alle al gestarte en weer mislukte initiatieven. Verhelderend! Rest van de dag alles, op haar verzoek, op de laptops uitgewerkt en ´s middags in Mall films gaan kopen voor de kinderen. Nu eens geen geweld!
Ze zijn al vechtersbazen van zichzelf. Op verzoek van Mandy films gekocht waar ze zichzelf in herkennen en humorfilms. Slumdogmillionaire en Tsotsi gekocht. Sister Act en Dodge Ball als humorfilms uitgezocht. Nu maar hopen dat het ze boeit. Ik denk het wel.
Vreselijke wolkbreuken vandaag, spuitende putten, maar men belooft beter weer voor het weekend.
Tot nu toe is het elk weekend goed!!
Nog leuk kookmomentje- magnetron aangezet en klok ingesteld. We kijken naar de klok en merken dat deze er raar uitziet. Lopen er 6 kakkerlakken in, achter het glas. Geen 2 motten in een oude jas, maar 6 kakkerlakken in de magnetron. Eten toch maar opgegeten, wel goed gecontroleerd maar die stakkers kunnen de klok niet uit. Ze blijven dus bij ons inwonen.
Dankie voor alle reacties op de reiswebsite.
Liefs Anna (Mis jullie een beetje, three boys)
Week Uthu (2) Van frustraties tot ...bijna doorhebben hoe het werkt.
Na een heerlijk weekend strand van Suncoast beach, kijken bij het surfen van de kids op zondag, uit eten in een restaurant met aquariumwand met haaien, ontbijten buiten de deur en wandelen in U Shaka (daar we geen veilige uitgang konden vinden hebben we het hele park zeker 4 keer gezien, dus Delphisgroep, ik heb aan de 10.000 stappen op zondag voldaan) zijn we weer uitgerust en bruin aan de slag gegaan.
Maandag zouden we direct naar het safe space gaan voor het event, de presentatie van de woldcup soccer streetchildren maart 2010, maar bij Umthombo aangekomen was er een erg zieke jongen, Delani, die bloed had opgegeven en hoge koorts had, dus toch maar met de mobile clinic naar Hospital Addington. Pneumonia of TBC? We zien wel.
Daar aangekomen, rijen mensen en een bord met Waiting time 2 - 8 hours or more. Daar kunnen we dus alle kanten mee op. Na een uur wachten horen we dat er maar 1 nurse is en dat het onzeker is of deze nurse onze jongen, gezien de drukte, nog kan zien. Dan nemen we hem maar weer mee. Paracetamol, banaantje en dikke romige melk en dan maar slapen. Morgen om 7.00 u gaan de Eugenes het dan weer proberen, misschien dan meer geluk.
Daarna opruimen en schoonmaken want de bobo´s (Engelse ambassadeur, politie, schoolhoofden, mensen van de universiteit enz) komen. De kinderen krijgen tshirt van groepje Engelsen, dat ze mogen beschilderen met neon en glitterverf op hun eigen wijze. Veel mr I of mr T en bad boy, ook zetten ze bijna allemaal hun naam erop. De universiteit heeft een buffet laten komen voor alle genodigden maar niet voor de kids, al krijgen ze later wel erg lekker eten. Wij eten met de kinderen mee. Toespraakjes en presentatie van het Umthombo team en trainer. o.a.Nicaragua en Brazilie doen ook mee in maart. Daarna dansen de meisjes en jongens alles wat ze bloedig hebben ingestudeerd en waarvan wij de hele week al hebben genoten. Aan het eind zingt en danst iedereen.
Voordat we meegaan naar de voetbaltraining, hebben we nog een gesprek met de maatschappelijk werkster van Umthombo daar wij een idee hebben dat we 10 keer meer kunnen doen dan we nu doen.Het is slowly, slowly, slowly anders worden we moe en wij willen aanpakken op een Nederlandse manier. We zijn dus wel lastig voor ze.
Wij willen dat de ambulance 8 uur rijdt en niet 3 uur................ Op dit moment is de Mobile Clinic de enige auto van Umthombo en wordt ie dus gebruikt voor van alles en nog wat.
Wij willen dat de rondwandelingen door de stad een hele dag duren en niet 10 min, boodschapje, 10 min, telefoontje, 10 min, iemand even naar huis brengen of een bekende met boodschappen even met de mobil clinic naar huis brengen, daarna lang lunchen enz..........
Wij willen dat als we medische spullen kopen die er de volgende dag nog zijn.................... box handschoenen en spuitbus second skin waren volgende dag al verdwenen.
Wij willen dat als men zegt, we roepen jullie zo.. dat ze dat dan ook doen.........................Men roept ons liever niet voor de dagmeeting omdat men dan Engels moet spreken, liever in Zulu.
De frustaties komen af en toe onze oren uit.
Wachten, wachten, wachten..... De collega´s zijn schatten maar de verschillen in manier van werken zijn enorm. Het aanpassen zal toch van ons moeten komen.
We gaan nog mee naar de voetbaltraining, er is een sportleraar uit Kaapstad gekomen om de kinderen extra te trainen en in januari komt er een echte trainer uit Engeland om de laatste puntjes op de i te zetten. Om 17.30 u gaan we naar huis.
De bloedopgevende jongen Delani ligt op een dekentje voor deur. Hij mag niet de nacht doorbrengen in het safe space omdat hij een vorige keer ´s nachts in een dronken bui 2 ruiten heeft gesloopt. Hard, maar wat moet ik er van zeggen...............wij reageren toch af en toe wat naief. Umthombo lenigt de ergste nood maar als men het te makkelijk maakt voor de kinderen is de prikkel om naar huis te gaan weg. Ze moeten het zo erg op straat blijven-gaan vinden, dat ze aangeven naar huis te willen en Umthombo alles in het werk laten stellen om een weg terug te vinden, naar welk familielid dan ook. Dan krijgen ze alle hulp van de Umthombo werkers. Cecile brengt hem dus nog maar een paracetamol. Het wordt een lange nacht voor hem tot 7.00 uur als men weer met hem naar het hospitaal gaat.
Wij gaan douchen, eten en schrijven.
De volgende morgen word ik opgehaald en naar de speciale TBC -Geslachtsziektenkliniek gebracht waar Delani al zit te wachten totdat hij sputum mag inleveren. Daarna terug en met de Mobile Clinic ons bekende rondje gemaakt. De open armbreuk van de jongen ziet er beter uit maar stinkt niet minder. We besluiten hem iets droger in te pakken om te kijken of de wond dan beter kan ademen. Verder nog een snee, wat geinfecteerde wondjes enz. Onze kleinste (10 jr maar door ondervoeding ziet hij eruit als 6) heeft kiespijn. We geven hem een tandenborstel en tandpasta en laten hem zijn tanden poetsen. Van een weeshuis hebben we kleding gekregen en we trekken hem een nieuw warm pakje aan. (maat 5-6 jr) Hij kijkt altijd zo treurig en klemt zich helemaal aan je vast als hij je ziet. Gisteren sprong hij tegen Cecile aan en plaste over haar heen, zeker zijn geurvlag even afgeven. We halen nog een zak kleding op in een winkelcentrum, waar een box staat waar men kleding voor Umthombo kan inleveren. Dat is altijd een gegraai en opeens zien we andere kinderen verschijnen. Ik herken ze aan de kleding. Ze dragen elke dag - en dat ruiken we, maar ook dat went - hetzelfde, behalve de meiden. Die doen erg hun best om er nog hip uit te zien.
Woensdag de hele dag met Delani 20 jr in de TB kliniek gezeten. Hij is erg ziek en ligt te slapen met zijn hoofd op mijn schoot. Constant rillend van de koorts. Ik heb 6 u tegen de voorlichtingsposters over TB en HIV gezeten en ken ze nu bijna uit mijn hoofd, althans de Engelse versie. Nog een paar van die dagen en ik ken ze ook in het Zulu. Na 6 uur horen we dat zijn sputum negatief is maar dat er een X foto moet gemaakt worden omdat hij in enkele dagen heel veel is afgevallen. Delani wil echter weg en Eugene,de nurse loopt weg en zegt dat we een jongen van 20 niet kunnen dwingen maar ik duw hem de rontgenkamer binnen en zeg je bent erg ziek, je wilt medicijnen en ik heb hier niet 6 uur voor niks zitten koukleumen. Soms moet ik ff Hollands doen en wat een geluk want hij heeft hoogstwaarschijnlijk hersen TB, heel ernstig. AB meegekregen en vrijdag moet hij een brainscan laten maken in het ziekenhuis. Cecile heeft op zijn Hollands hem gedwongen tot eten en daarna kon hij zijn eerste medicijnen slikken. Ik ging met een voldaan gevoel naar huis. Ernstig bericht maar in ieder geval is er nu veel duidelijk. Hij slaapt vanaf nu binnen.
Donderdag is heritageday of wel een Nationale feestdag. Er wordt iets op de Universiteit georganiseerd en wij gaan mee. Wat is ons nog niet helemaal duidelijk. Heel veel stafleden zijn vrij. Vrijdag dus naar Addington hospital met Delani en ´s middags vertrekken we naar Drakensbergen voor 2 nachten. We slapen bij de locale bevolking en hebben zin in een paar dagen eruit. Even de stad uit, de natuur in.... Het moet nog wel even mooi weer worden want het regent al vanaf dinsdag.
Salani Kahle Anna (Anneke is weer niet uit te spreken voor een ieder hier)
week 1 Wennen, vooral aan het wachten
Sanibona allemaal,
Onze eerste week zit er bijna op. Het was een chaotisch begin met veel wachten en nog niet weten hoe alles werkt en weinig contact met de kinderen. Die keken ook eens even de kat uit de boom / weer 2 nieuwe gezichten om aan te wennen. Langzamerhand begint het te komen. We kijken en doen met alle onderdelen mee, ook om een goed beeld te krijgen van alle programma´s van Umthombo. De eerste dag was een dag van wachten (African live), opgehaald worden, wachten, gesprek met Tom de coordinator, wachten, rondleiding, wachten, gekeken bij de dansgroep met zekere winnaars als ze mee zouden doen met het programma So you think you can dance, wachten enz. De Mobile Clinic was in service, dus geen medische werkzaamheden deze dag.Woensdag begon weer met 2 uur wachten (we gaan er al rustig bij zitten...) en weer bleek de Clinic niet te rijden. Eugene van de clinic was in het ziekenhuis met een zwanger meisje en hij dacht dat wij bij het ziekenhuis zouden worden afgezet maar helaas waren wij in het save space.Toen maar met Sia meegeweest, hij is 28 jaar, straatwerker en ex straatjongere en zoekt de kinderen op straat op en probeert ze naar het centrum te krijgen ook kijkt hij of ze medische hulp nodig hebben. Rondwandeling langs alle - vreselijke - plekken gemaakt van 11.00 u tot 14.30 u waar de straatkinderen zich ophouden, spoortunnels, afbraak leegstaande kantoren ( hier waren de kinderen weggehaald door de metropolice, afgevoerd tot 90 km van de stad in de hoop dat ze niet meer terugkomen maar ze lopen in drie dagen terug en vinden altijd weer de weg.), veldjes bij parkeerterreinen, oude vieze straatjes enz. Er zijn zoveel bijzondere beelden deze week over mijn netvlies gegaan dat het moeilijk is een keuze te maken. Moet ik vertellen over het meisje van 15 in de dansgroep met een décolleté tot haar navel maar wel met een speen in haar mond tussen de dansen door, de jongen wiens moeder deze week is overleden en geheel in de war en niet aanspreekbaar op straat loopt te sjouwen met plastic en kartonnen dozen om een slaapplaats te maken, het meisje van 18 dat op straat leeft met haar oh zo schattige zoontje van 3, de kleine jongen van 6jr die met zijn duim in de mond klaagt over pijn op zijn borst en een overhemdje aan heeft waar je een pan soep van 3 weken van kunt koken, de jongen die op een parkeerterrein een douche neemt m.b.v. een emmer water onder een schuinstaande parasol, de kleine danser met zijn bolle buikje en enorme navelbreuk of over de jongen die slaapt op straat en niet reageert op roepen, slaan of schoppen maar opschrikt als je aan zijn pak lijm komt dat hij in zijn handen gekneld vasthoudt. Je zou ze allemaal mee naar het centrum willen nemen, wassen, opnieuw aankleden want ze lopen er uitgedost bij, dat is een bonte caravaan in het centrum. Lange leren jas, schoenen die maten te groot zijn, broeken met touwen en elastiek om de magere lijven en heel veel scheuren maar lachen dat ze kunnen, tijdens het dansen of surfen. Ze zitten er helemaal in en dat is prachtig om te zien. Als wij zo´n leven hadden was er geen lachje op ons gezicht te zien. Dat weet ik zeker!!
Donderdag was wel een hele vreemde dag. Overdag dan eindelijk de hele dag met de mobile clinic mee. De meest schrijnende beelden gezien, weet nu ook weer hoe grote wonden stinken. Een jongen had een vreselijke open bovenarmbreuk ( bendegevecht met klewang) die slecht genezen was en nog behoorlijk was ontstoken.Het was niet zijn eerste verwonding aan al zijn littekens te zien. Verder bij een ander een steekwond in de zij behandeld. Tevens heb ik deze dag het eerste deel van het sponsorgeld besteed bij de pharmacie. Allerlei geneesmiddelen gekocht- van paracetamol, schurftzalf, jodium, pleisters tot en met hoestdranken en middelen tegen urineweginfecties. Zoveel dat in ieder geval de rugzak weer helemaal is gevuld met alle medijcijnen. Volgende week vul ik de koelkast en verbandkist bij. Alles wat er in zit is leeg of bijna leeg. Armoe troef. ´s avonds gingen we naar een fundraising avond voor Umthombo in het theater van de chiqueste shoppingmall van Durban zoals ik ze zelfs niet in Kuala Lumpur heb gezien. Armani winkels, surfmerkwinkels, Dolce en Cabana enz alles even duur. Voor ons was de overgang iets te groot, vooral als je weet dat op 5 min afstand de townships beginnen waar men niks heeft. Alle vrijwilligers van be-more van alle projecten waren er en veel mensen uit Durban. Muziekavond met nummers van Abba en Queen. Erg goed en veel geld voor Umthombo, dat weer wel.
Vandaag weer te voet op pad geweest. Kort i.v.m. de regen. Verder weer veel met de kinderen in het space centre gepraat. Kreeg mijn eerste zoen!!!! en dat al binnen een week!
We delen met zijn 3en een appartement met huiskamer, 2 slaapkamers, keuken en badkamer. Daan, Cecile en ik. Huiskamer met bank waar de ratten aan gevreten hebben en vloerbedekking met brandgaten. Verder heeft iemand blijkbaar in dit appartement een driftbui gehad want door twee kasten is heengeslagen en ook door een deur, maar na een dag in de ellende van de kinderen zien we het al niet meer en vinden we het heel gezellig.... of zoals Cecile het zegt; zelfs een door ons platgeslagen kakkerlak op de keukenmuur ga je als iets artistieks zien. Boeken en muziek via de notebook (thanks Pat), koffie en thee en goede bedden, hete douche dus ons hoor je niet klagen. 3 x per week staat beneden de barbecue aan en eten we met de backpackers en andere vrijwilligers die ook in het hostal verblijven. Er kunnen 90 man in maar gelukkig is het nu redelijke rustig, zo rond de 30 denk ik. Gezellig voor een wijntje of biertje ´s avonds. Leuke veilige wijk met veel restaurantjes. We blijven voorzichtig want 2 ned. backpackers in ons hostal waren toch al weer beroofd. Als we gaan werken, gaan de sloten op de tassen, de kast gaat op een hangslot en de deur van de slaapkamer gaat op slot, daarna nog slot op het appartement. Passen en creditkaart zitten in de kluis. Gaat dus prima.
We hebben weekend en gaan uitslapen, uitslapen en daarna eens even Durban bekijken.
Maandag starten we met een event. Het wk voetbal voor straatkinderenteams is in maart 2010 in Durban en wordt door Umthombo georganiseerd. Maandag is de aftrap en presentatie. Iedereen zal daarbij zijn dus de mobile clinic zal moeten wachten tot dinsdag.
Love Anna
Vertrek naar Zuid Afrika / Durban project Umthombo voor Be-More
Sanibona allemaal,
Mijn voorbereidingen zitten erop. Gewapend met enkele woorden Zulu ga ik morgen, zondag de 13e (ojé) op pad. Mijn mede collega Cecile heeft een woordenboekje Zulu op de kop getikt, dus we kunnen aan de studie. Van Sylvia, die dit weekend Umthombo gaat verlaten, vernam ik dat de Mobile Clinic bijna leeg is. Geen tape, geen verbandschaar enz. Eensponsor die medicijnen heeft gegeven, blijkt medicijnen met Chinese bijsluiters te hebben overhandigd. Misschien dat we maar moeten beginnen om wat sponsorgeld uit te geven en de Clinic weer op orde te brengen. Eerst maar eens rustig bekijken wat we aantreffen. Ik barst van de energie en ben blij dat het eindelijk zo ver is. Nog effe een stukje vliegen maar dan.......
Graag wil ik al mijn sponsors bedanken, ook alle mensen die zorgden dat de de Afrikaanse etentjes een succes werden. Ik houd jullie op de hoogte.
Ngiyakuthanda Anneke
Het nationale park en terug bij af: San José
Het laatste verhaal, de foto's volgen nog (als ik thuis ben?)
Volgens de boeken zou een bezoek aan het park Manuel Antonio zo'n 2,5 uur in beslag nemen. Om 7.00 uur toen het park openging, waren we één van de eersten. Ontbeten bij tentje bij de ingang waarboven elke menukaart stond Bendicion de dios. De Bendicion was met ons want nog geen 100m diep het park in of de eerste blue morpho's (handgrote blauwe neon vlinders)kwamen ons al tegemoet zweven. Werkelijk om stil van te worden. Er zijn diverse trails uitgezet in het park en allemaal lopen ze helaas hill-up. Het was dus weer sjouwen maar het was het waard. We zagen wasberen, diverse soorten apen, sommige bruldenin stille stukken oerwoud zo hard, dat je er bijna bang van zou worden. Een paca, een beest zonder staart en stompe kop, zo groot als een biggetje, toekan (weer nieuwe soort!), luiaards zowel eenbruine als een witte. Iguana's in alle soorten en maten, waaronder de Jesus Christ lizard (Hij heet zo omdat hij op het water kan lopen..). Het park ligt op een landtong en wordt omgeven door baaien en stranden van de Pacific. Enkele van deze baaien zijn alleen toegankelijk voor de parkbezoekers en gelukkig konden we dus de hete hikes afwisselen met koele zwempartijen.
Toen we uiteindelijk het park verlieten, bleek het 16.00 uur te zijn en hadden we 9 uur rondgezworven. 's avonds hebben we de nummer 1 van de zonsondergangen gezien (nr 2 was in San Juan del Sur Nicaragua) en bleven we tot het aardedonker was op het strand. Ook het laatste streepje donkerrood hebben we gezien en opgeslagen als prachtige herinnering.
Onze cabin (met heel bijzondere voordeurdecoratie...) is niet veel soeps binnen maar 20 stappen van het strand via klein oerwoudpaadje en 200m van de ingang van het park, dus de locatie maakt het de moeite waard. De volgende dag nog een keer het park bezocht maar toen was het zo heet, dat ook de dieren het lieten afweten en wij, na het lopen van de trails waar we gister niet aan toegekomen waren, naar het strand vertrokken.
De planning was om zaterdag de bus van 12.00 u te nemen naar San José. Je moet dan vroeg zijn want in het weekend zijn de bussen vol. Na ons laatste ontbijt (op plastic borden met arresleden en rendieren en koffiebekers met hulst en kerststerren ) aan de Pacific, reisden we met de rugzakken naar Quépos waar we om 10.30u aankwamen. Helaas, bus van 12.00u al vol. Ik zag Wouter eerst lichtrood worden, daarna donkerrood en toen paars, terwijl hijin zijn beste Spaans alle argumenten opnoemde waarom wij mee zouden moeten maar ik zag al aan de uitdrukkingsloze gezichten achter het loket dat het niks zou uithalen. Het werd dus 4 uur stoepje zitten in het busstation. Visverkopers, tasverkopers, mensen die lege blikjes en flesjes ophalen - in het kader van recyclen krijgen ze hier een kleinigheidje voor-, cd- en snoepverkopers, alles trok aan ons voorbij. Om 14.30u konden we mee met de directo, die in 4,5 uur naar San José rijdt met pauze van 15 min om de Tico's de kans te geven te eten, en dat doen ze. Warme maaltijden die meegaan in piepschuimen vakjesbakken, tortilla's, omeletten, bakken fruit papaya, ananas, meloenen en sinaasappels. Alles wordt de bus mee ingesleept en tot onze verbijstering worden alle verpakkingen van kartonnen bekers, piepschuim en plastic flesjes zo het raam van de bus uitgekieperd. Weten we meteen waarom het overal zo'n troep is langs de wegen.
Zondag 8 maart El dia de las mujeres. Ter ere hiervan was er een mooi concert in het parque Nacional 's morgens, waar we van hebben genoten. Verder de hele dag geshopt en ons verbaasd over de plaats die de religie op zo'n zondag inneemt. Overal in de parken staan predikers die honderden mensen trekken met muziek en preken. Stoepje zitten is hier op zondag de nationale bezigheid. Kinderen krijgen een ballon of ijsje, er zijn clowns en tientallen verkopers van vanalles. We wandelden langs een (karaoke?) kerk waar we binnen een tijdje hebben gekeken naar drie grote schermen op de wanden van de kerk met alle teksten die een band met 3 zangers en een voorganger roepen, zingen en schreeuwen, afgewisseld met veel halleluja's en handen in de lucht. Wij kregen van iedereen een hand ener werd ons veel suerte gewenst. Bijzondere ontmoetingen. Zodra de mensen horen dat we geen Amerikanen zijn en dat we Spaans met ze willen spreken (practicar), worden ze een stuk vriendelijker. De dag vloog om en ook de maandagochtend. Wout werd nog geïnterviewd voor de tv over de financiële crisis. Er zijn 45/50% minder toeristen (vooral minder Amerikanen) en hoe het dan kon dat hij wel kon komen. Keurig verhaal in het Spaans over vaste baan en vast contract enz gehouden. Jammer dat we het niet meer kunnen zien, zaterdag a.s. wordt het uitgezonden.
Wij gaan alles laten bezinken en nagenieten.Ik ga mij opmaken voor mijn nieuwe avontuur, in september voor Be-More naar Durban
Regresso en Costa Rica Manuel Antonio
Hello chico's,
Na Spaans geoefend te hebben en voortgang te hebben geboekt, te hebben gesurft (Wouter) en veel aan het strand te hebben gezeten, was het mooi geweest. Niet zoveel gezwommen want veel agua mala's (kwallen). Gisteren een reisdag gehad die zijn weerga niet kent. Van Nicaragua tot onder het midden van de Pacific in Costa Rica gereisd en dat in de bloedhitte. De laatste week in Nicaragua was het al erg heet, zodat we alleen de uren tussen 6.00 en 9.30u iets buiten konden doen en na 17.00 uur. Maar hier in Costa Rica klagen de Tico's zelfs maar wij proberen dat niet te doen. Gisteren om 6.00 uur vertrokken naar la frontera, dat ging goed dus voor 7.00 aan de grens. Ons uitreisstempel halen, we hadden mazzel want de rij naast ons werd opgeheven en al die mensen moesten achteraan de andere rijen aansluiten. Wandeling door niemandsland, inreisstempel halen, visum invullenen ontbijten aan de grens van Costa Rica. Precies om 8.00 u zaten we in de bus naar Liberia (2 uur), daarna naar Puntarenas (4 uur) en vandaar naar Quepos aan de Pacific (nog eens 4 uur). Voor deze bus moest je tickets van te voren halen zodat iedereen zou kunnen zitten, maar zoals we al gewend zijn... onderweg stapt iedereen in... dus overvol en dat voor een 4 uur durende reis. Maar wij zaten. Maar heet...... om 19.00 u kwamen we verlept aan. Snel een taxi naar Vista Serena genomen in Manuel Antonio. Gelukkig was er plaats maar er moest wel matras op de grond bij en we moeten elke dag verhuizen naar een andere kamer. Maar het uitzicht is hier overweldigend. Je kijkt vanaf je terras zo naar de zonsopgang of -ondergang in de Pacific. Vanmorgen naar het nationaal park gelopen, 4 km vanaf het hostal. maar het was zo druk dat we er geen zin in hadden. We besluiten te verkassen naar cabines op het strand, vlak bij de ingang van het park.(Cabinas Ramirez). We boeken voor morgen en de 2 dagen daarna en gaan Quepos bekijken (niet veel aan...) dus snel naar het strand en surfen (Wouter) en ik in de schaduw sudoko's maken, heet............ tussen de 30 en 35 gr. Zelfs 's avonds is het te heet om te eten. Als ik een schreeuw hoor en omkijk, blijkt dat Wouter een enorme tak van een cocosnootpalm op zijn hoofd en rug heeft gekregen die afbrak. Gelukkig komt hij er goed vanaf, een lelijke schram op zijn rug en een beetje dizzy. De Tico's komen aanrennen en willen ijs voor zijn hoofd halen maar zo erg is het niet.. We verkassen naar een iets veiliger plek. Morgen dus naar de cabinas op het strand. Zonsondergang kijken op het strand en meedoen aan de volleybalwedstrijden die elke dag om 16.00 uur beginnen. Donderdag en vrijdag willen we dan om 7.00 uur in het park zijn, zodat het rustig is en dat er veel dieren wakker worden als wij er zijn. Het stikt hier werkelijk van de apen, allerlei soorten en iguana's. Vanaf ons hostelterras en als je langs de weg wandelt kun je ze zien. Zaterdag gaan we met de bus in 5 uur naar San Jose. De laatste week is begonnen........
Dan komt de tijd om alle indrukken te verwerken.
Anna y Wouter
San Juan del Sur
Buenas Tardes,
Van Maria hadden we tips om te logeren en om Spaanse les te volgen.
Dus in San Juan del Sur aan gekomen eerst naar Casa Oro, maar dat was vol en daarna naar El Puerto. Een prachtige kamer, groot!! en eigen badkamer en balkon in de schaduw. Geen ontbijt maar er staat wel een lekkere pot koffie ´s morgens met koekjes. 50 stappen van het strand, dus wat willen we nog meer. We pakken meteen onze tas en gaan naar het strand. Rustig, wat ons verbaasd. SJdS is een badplaats zoals we ze in Nederland niet meer kennen, helaas. Een vissershaventje, wat rieten restaurantjes op het strand, kleine straatjes met een paar internetcafé´s, barretjes en enkele winkeltjes + supermarktje. Een surfschool en nog een paar kleine onderneminkjes. Echt heel schattig en een stralend blauwe lucht. Factor 20 tot 40 is een must, want door de wind voel je niet dat je verbrandt. We blijven de hele middag zwemmen en zien een prachtige zonsondergang hier aan de Pacific, een hele grote rode son die in de see sakt, om even op zijn Amsterdams te zeggen. We eten ook aan het strand en liggen er vroeg in, de wekker stond immers weer op 6.30u heden morgen, dus het was een lange dag. Wouter wilde woensdag weer beginnen met hardlopen langs het strand. Hij staat al om 7.00uur op het strand en geniet ervan. Daarna Spaanse les geregeld, voorlopig 3 dagen van 8.00 tot 11.00 met zijn 2en en lerares. Les in een restaurantje aan zee, wat wil je nog meer. Wouter heeft ook surflessen geregeld, ´s middags van 12.30u tot 17.00 uur. Vandaag de eerste. Ik heb een lekker boek gekocht bij de bookstore (2e hands) en ga nu echt vakantie houden. Vanaf morgen heb ik weer huiswerk.
Pura Vida,
Anneke
Casa Asis en San Jorge y Maria Reiche
Hello,
Dinsdag de bus van 8.00 u genomen naar Rivas en vandaar de collectivo naar San Jorge. We hebben Maria Reiche opgezocht, een Nederlandse van 75 jaar die al meer dan 10 jaar in Nicaragua werkt voor de allerarmsten. Sander heeft haar 2 jaar geleden ontmoet op zijn reis naar Nicaragua en hij was erg onder de indruk van haar en haar werk. Wij hebben haar een donatie voor haar project gebracht en speeltjes voor de kinderen (stickers, kleurpotloden, ballonnen enz). Een aantal regalos was ik al kwijt aan kinderen op Ometepe. Vanaf de Eglesia Centralis was het 400m lopen, volgens internet. Het waren echter 4 km. Daar wij op doorreis waren hadden we ook de zware rugzakken, het was dus weer even een sportmomentje zoals Jelle zou zeggen. Daar aangekomen bleek Maria juist in het huis van de organisatie in San Jorge te zijn om de administratie bij te werken. Waar wij dus net vandaan kwamen
Voorwaarde voor het krijgen van een huisje is dat er geen geld is, geen inkomen en dat de mensen wel een eigen stukje grond hebben. De meeste hele arme mensen hebben dat, want tijdens de Sadinisten (de eerste periode van Ortega, nu is hij opnieuw president) heeft hij stukken grond van de allerrijksten onteigend en verdeeld onder de allerarmsten. In zijn huidige periode schijnt hij niet veel meer te doen aan de armoede.
Maria is heel spiritueel en gelooft in een opdracht. Alles kwam op haar weg en aan deze tekens (omen) moet je gehoor geven. Het deed mij denken aan de Alchemist van Coëlho. Ze wist nog precies wie Sander was, dat vond ik wel bijzonder want zij ziet honderden mensen per jaar. Met z´n drieën namen we een taxi terug, we zetten Maria bij haar kantoor af en reden door naar San Juan del Sur. We waren heel stil de rest van de reis.