Granada

Hallo,

Van de stilte naar de stad. Wat een overgang, maar wel weer leuk. In Hostal Santa Angel vlak bij het grote plein hadden we een minikamer maar in een mooi oud huis. Lieve mensen die de laatste dag het ontbijt voor ons zelfs vervroegden omdat we met de bus van 800u wilden vertrekken naar San Jorge. Op zondag dus in Granada aangekomen en meteen de stad in. Granada is een prachtige kleurige stad, de huizen hebben werkelijk alle kleuren van de regenboog en met een zonnetje erop is dat prachtig. Er is een groot centraal plein waar je de hele dag stoepje kunt zitten, zoveel gebeurt er. Dansen, muziek, toespraken, voorstellingen, verkopers van alles en nog wat en heel veel eettentjes.Isla Ometepe ligt in het meer van Nicaragua en Granada ligt aan het meer. Het is een enorm meer. Dit meer is een levensader voor de inwoners van Ometepe en van alle dorpen en steden die eraan liggen. Ze wassen erin, op stapels stenen die ze gebouwd hebben onder de bomen of in de zon, maar dan hebben ze er een dakje boven gemaakt, ze eten de vissen, vervoer gaat over het water, de beesten drinken eruit en het water wordt gebruikt voor irrigatie van hun gewassen. Varen naar Isla Ometepe vanaf de grens van Costa Rica is 5 uur en van Isla Ometepe naar Granada 9 uur. Wij hebben maar detaxi genomen omdat de boot in de lonely planet ook wel de kotsboot wordt genoemd. Ik heb al niet van die zeebenen. Een uur naar San Jorge was net leuk. 's avonds gegeten aan het grote plein en naar het meer gewandeld. Zondags moet er altijd een fitwalkje worden gehouden.Het is hier schering en inslag dat er geen stroom is. In het restaurant ook een tijd in het donker gezeten en met de taxi bij de benzinepomp staan wachten, want ook deze doen het niet zonder luz. Ik vind het lastig om in zo'n arm land toerist te zijn. Ik voel mij schuldig, al die armoede. Als de hostaleigenaar aan een jongetje toestemming geeft om zijn armbandjes neer te leggen bij de ontbijttafel, loop dan maar eens langs en koop niks. Ik kan dat niet. Maar het gaat de hele dag door, al die kinderen.... en ook oude mensen hebben het hier moeilijk. Geen ziektekostenverzekering, geen geld, geen hulp. We zien hier mensen met botbreuken die nooit behandeld zijn, dus armen en benen die schots en scheef aan het lijf zitten. Verdrietig word ik ervan. De volgende dag naar de markt, wat een hectiek. Hier zie je het echte leven. Granada heeft een hele grote markt en Masaya waar we met de bus naar toe zijn geweest, nog een grotere. Werkelijk indrukwekkend. Markten wil ik nooit missen. 's middags de toren in Granada van Eglesia de las Mercedes beklommen en een rustig middagje gehouden. Wouter heeft zijn haar laten knippen 2,50 euro en het zit heel leuk en hij heeft zich laten masseren door blinden, dat is een werkproject hier voor blinde mensen. Ze hebben hem goed gekneed. 's avonds heerlijk gegeten in een authentiek restaurant waar we nog Engelsen tegenkwamen uit Tortuguero en Nederlanders van Ometepe. Ook Takje de Zweed hebben we hier weer gezien. Al die backpackers komen elkaar steeds weer tegen.

Salut Anneke

Isla Ometepe Nicaragua

Hallo allemaal,

Dank voor alle leuke racties.

Gesterkt door Santa Rita ( boven de deur van onze kamer Dios es amor en boven de badkamer Jesus es mi pastor - zelf hebben we Jaels lichtje nog maar aangestoken), vertrekken we de volgende ochtend met onze Zweedse medereiziger met de bus van 7.00 u richting de grens om te kijken of er nu luz is. Dank aan Santa Rita, we kunnen zo doorlopen. We dansen niemandsland in en worden wel heel hartelijk welkom geheten door de douane. Hij probeert onze namen goed uit te spreken. Inmiddels heeft zich een Australisch meisje Jemma, zich bij ons aangesloten. Ze komt net van een vrijwilligersproject en moet even wennen om nu alleen op pad te zijn. Ze gaat ook naar Isla Ometepe. Na visa en stempels, gaan de anderen geld halen. Bij ons lukt het niet, alleen visakaarten, geen mastercard acceptatie. Dan maar bij de boot. We nemen met zijn 4en een taxi naar de ferry. Daar aangekomen blijkt er geen ATM bij de boot te zijn, sukkelig van mij. Ik had het natuurlijk aan de taxichauffeur moeten vragen maar ja, Wout en ik weer terug met de taxi naar Rivas, de chauffeur brengt ons keurig bij een nationale bank en zet ons ook weer af bij de ferry. Take en Jemma zitten er nog, dus om 10.30 u pakken we met zijn 4en de ferry. Na een heerlijke bootrit (met dit hete weer altijd leuk) komen we in Mayogalpa aan. De ferryjongen springt 100 meter voor de kust, met het touw om zijn middel van boord en zwemt naar de kant, waarna ze met zijn 2en de ferry naar de kant sjorren. Dat zie ik de pontkapiteins in Amsterdam of op Texel nog niet doen. We nemen de bus naar Charco Verde, we hebben gelezen dat het daar prachtig moet zijn. Busreizen is hier een feest op zich. Je hebt vol, voller, volst en daarna gaan de deuren open, zowel voor als achter en kunnen er nog veel meer op de treeplanken bij, dan zijn we allervolst. Uiteindelijk is er nog een dak en daar kunnen ook nog heel wat mensen op. De meeste mensen hebben geen auto en slepen dus ook al hun boodschappen mee. Zo hebben we al tussen emmers schone was gezeten, televisie antennes van 2 meter, 2 pers. matrassen en levende kippen. De wegen zijn erbarmelijk, dus een gratis rugmassage krijg je erbij (gelukkig veerden de 2 pers. matrassen lekker mee). Na de halte Charco Verde was het nog 1500m lopen naar het hostal aan zee. Helaas geen plek. We zijn eerst maar gaan lunchen. Take gaat naar een 1km verder gelegen hostal; Jemma gaat met de bus naar Balgue en wij lopen (rond het middag uur 4km met de rugzakken puf-puf) naar Valle Verde waar wij 2 dagen in alle rust in een cabin op het strand leven (Tesoro el pirata) en daarna verhuizen we naar de andere kant van het eiland, naar Santa Cruz. Wouter heeft 3 dagen een bike gehuurd en ontdekte het hostal El Encanto (op een berg) op één van zijn tochten. We maken hier een kajaktocht over de rivier Rio Istiam en zien kaaimannnen van 3 meter, vogels en apen. We fietsen (ik ook op de mountain bike!!) tussen de bananenkarren, koeien, paarden, varkens en kippen naar Merida en Balgue (water en nog eens water drinken) en zwemmen in het meer (Isla Ometepe is het grootste eiland ter wereld dat in een meer ligt). We gaan nog een middag zwemmen in een meer bij de vulkanen Ojo del Agua en eten elke avond heerlijk in het hostal.

We hebben hier Amerikaans-Franse buren en ook zij willen zondag naar Granada. We besluiten samen een belbusje te nemen naar de Ferry en een taxi van San Jorge naar Rivas. De bussen rijden op zondag echter spaarzaam, dus nemen we ook met zijn 4en een taxi naar Granada (20 euro voor 4 pers en 1,5 uur rijden). Vanavond dus hier aangekomen en de eerste die we zien is Take, Wout zijn Zweedse vriend die hier nu Spaanse les volgt. Ons Spaans gaat steeds beter, practicar! We zitten in hostal Santa (alweer!!) Angel een koloniaal huis met patio en hele kleine kamers maar binnen in het centrum. Prima voor 2 nachten. De mensen zijn hier over het algmeen erg arm. Mteen bij de luch kwam er al een jongetje, misschien 6 jr. oud, met ¨dode¨ ogen, geen lichtje er mee in; zeggen dat hij hambre had. Ik heb hem maar de helft van mijn sandwich gegeven.

We houden nu al van Nicaragua, de mensen zijn zo vriendelijk hier. Misschien blijven we wel ipv weer terug te gaan naar Costa Rica, we zien wel....

Basos Anna y Wout

La Fortuna en gestrand!

Hallo,

Extra tijd doordat we zijn gestrand in La Cruz, vlak bij de grens van Nicaragua. In La Fortuna heerlijke dagen gehad. Alleen de vulkaan wilde wel roken en vuur spuwen maar niet het aan ons laten zien. De eerste poging gedaan op de dag na aankomst in La Fortuna. Hike van 1,5 uur en daarna naar de brug waar je goed uitzicht had op de top van El Arenal. Hele ochtend prachtig weer en om 15.00 uur begon het te regenen. De wolken werden steeds dichter en dus voor niks een uur over een hele slechte weg gehobbeld. Volgens de buschauffeur, gratis massage. Daarna maar in de warme baden gaan liggen. Voor Wouter wat minder aangenaam daar zijn schenen behoorlijk zijn verbrand in Tortuguero. De volgende dag tijdens het ontbijt weer uren naar de vogels gekeken en 2 enorme toekans gezien, op nog geen 3 m afstand. Ze waren met elkaar aan het flirten en het was een onvergetelijk gezicht. Daarna verkast naar hostal in het stadje omdat we naar Nicaragua willen reizen en de bus gaat om 5.40u naar Tanque. Daar heb je dan de bus rechtstraaks naar Penas Blanca, de grensovergang. ´s avonds nog een keer een poging gedaan om lava te zien. Weer een uur massage heen en terug en een hike in het donker, dit keer naar een plek hoog op de zijkant van de vulkaan. Met 13 man over een zwiepende hangbrug, waar later een bordje stond dat je er maar met 5 man tegelijk over mocht. Wel apen, luiaard, neusberen en schorpioenen gezien maar weer hing er een wolk boven de vulkaan, slechts een rood streepje gezien, geen foto van te maken. De hike van 1 uur terug in het donker met flitsende zaklantaartjes over rotsblokken en gladde boomstammen was een waarlijk avontuur. Bovendien had de gids een tempo waar fitwalk niks bij is. Ik kon hem, met 2 spanjaarden als enigen bijhouden. Dat deed mijn zelfvertrouwen goed, na het debacle van de hoogteziekte in Peru.

We zijn al echte Tico´s. 5 of 6 u op en ´s avonds vroeg naar bed. Het leven begint hierals het licht wordten eindigt als het donker is.

Busreis naar Penas Blanca verliep prima, we zaten o.a. met een Zweed, 2 Canadezen en een Amerikaanse in de bus. Toen we daar, om 12.30uaankwamen zagen we duizenden mensen in rijen staan, bleek al 3,5 uur geen stroom te staan op de computers van de emigratiedienst.

Wij achterin de rij, maar meteen hadden we al een idee dat dit vandaag niet meer ging lukken. Om 15.00 uur was er nog steeds geen stroom en inmiddels hadden we ook al een tropische bui op ons hoofd gehad. De laatste boot naar Ometepe zouden we in ieder geval missen. Dus wij met zijn 5en een bus terug naar dichtsbijzijnde dorp genomen en hostals gezocht. We zitten in een hostal voor migrantenworkers, Santa Rita, kost niks en met grote plaat van Jezus boven Wouter zijn bed. Dus morgen moet het lukken. Gaan morgen vroeg een nieuwe poging wagen. Om 6.00 uur gaat de grens open, dan gaan eerste de bussen met mensen die in de buitenlucht hebben overnacht, dus we hopen de bus van 8.00 of 7.00 uur te nemen en morgen avond dan toch op Ometepe te zijn.

La Cruz is de surfplek aan de Pacific Ocean en dat merk je, je waait hier de straten uit maar hebt een pracht uitzicht over de Papagay bay.

Groet Ann en Wout

San José y Tortuguero

Hallo allemaal,

Zondag dus rustdag, maar niet heus. Net een grote tocht naar immense waterval gemaakt. Prachtig. Zijn nu in La Fortuna, bij de vulkaan Arenal.

Zijn begonnen in San José in een prachtig hostal in oud koloniaal huis. De overgrootvader van de huidige eigenaar had het zelf gebouwd. Grote hoge kamers, 200 meter van de autovrije route naar de binnenstad en aan het Park national. www.casadelparque.com De dag in San José hebben we besteed aan slenteren door de stad, wennen aan de hitte (heerlijk, wij klagen niet!!), het nationaal museum bezocht, evenals het nationale theater en de kathedraal. ´s Avonds een mooi bericht: Bas en Tam hebben een gezonde zoon Dana Hans. We hebben er één op gedronken en ook op mijn broertje en schone zus als opa en oma. Volgens de reisgidsen was het moeilijk om naar Tortuguero te komen om dat deze plaats alleen per boot bereikbaar is. Maar in de lonely planet stond dat het wel kon en zij gaven een handleiding voor dummy´s. Dan moest het ons dus ook lukken. 8.00u ´s morgens op weg en ´s middags om 14.00 stapten we uit de boot., na een hele mooie tocht van 45 min. Er zijn geen auto´s of motoren in Tortuguero en ik vond hier de stilte weer terug waarvan ik in Frankrijk zo genoot. Tortuguero ligt aan een lagune met aan de ene kant de rivier en de andere kant de Caribische zee met metershoge golven. Aan beide zijden was een hostal maar wij kozen voor de zeekant. Balkon met 5 * uitzicht en heerlijk slapen door het gebulder van de golven in Cabins Princesa resort. Turtuguero is bekend door zijn schildpadden die er nestelen, duizenden. Alleen ze komen pas in maart en een grote dode was alles wat we op het strand hebben gevonden. De landtong was niet breder dan 100m. Dus ´smorgens kon je een strandwandeling maken en ´s middags een terras aan de lagune opzoeken waar we spelende otters zagen. Met een onafhankelijke gids hebben we een kanotocht gemaakt ´s morgens om 6.00 uur, kaaimannen, tijgerherons, toekans, iguana´s enz. gezien. Die gidsen hebben arendsogen, wij zijn zouden er zo voorbij gevaren zijn. Verder de cerro Tortuguero beklommen, of liever beglibberd, want er was net een tropische regenbui gevallen. Van de bootverhuurder kregen we laarzen, want hij keek naar onze bergschoenen en schudde medelijdend zijn hoofd. Bij de berg aangekomen moesten we zelfs uitkijken dat het water niet in onze laarzen liep. Het uitzicht maakte alles goed. Lange strandwandelingen gemaakt en naar het visitorscentrum geweest waar de hele schildpaddentrek wordt beschreven. Gisteren hebben we een poging gedaan om het wereldrecord busreizen te verbeteren. Het regende de hele dag, dus we misten niks en de poncho´s en de regenhoezen voor de backpacks dedengoede diensten. We hadden de boot van 6.00 uur en daarna 5 bussen, om 16.30 uur stapten we uit in het centrum van La Fortuna. De vulkaan niet te zien, in de regennevel. Onze beste aankoop is een kabeltje met cijferslotje bij Beversport. Elke busreis doen we het kabeltje door de banden van onze rugzakken en onderin het bagageluik vast aan stalen balk. Wij zitten rustig in de bus. Knappe jongen die ze er op een stop uittrekt. Elke busreis word je zeker 3x gewaarschuwd, door de chauffer door medereizigers enz. Het is verder heel rustig in Costa Rica, door de crisis weinig toeristen. Amerikanen met 50% verminderd. De mensen die komen, komen met groepsreizen en die verblijven in de Lodges all inclusive buiten de dorpen. De Lodges zijn bovendien gefinancierd door grote buitenlandse investeerders. Ze leveren welk werk op maar geen mogelijkheden voor de bevolking zelf iets te ontwikkelen. Zelfs de bootreizen in Tortuguero zijn in handen van de eigenaren van de Lodges. Ze betalen de busstations geld als ze combitickets verkopen voor bus en boot. Wij hadden dat op internet gelezen en hebben er echt op moeten staan dat we alleen een busticket wilden en op de Click Click boot, de onderneming van de bewoners zelf, een kaartje wilden kopen. Nog goedkoper ook. Ik heb geen tijd om foto´s te uploaden, misschien volgende keer.

Ga zo kijken of we de vulkaan Arenal zien roken of vuurspuwen en dan naar de hotsprings.

We genieten hier zo van de natuur. Hebben de wildlifegids gekocht van Costa en Rica en strepen af wat we hebben gezien. Zitten nu in ecohostal met grote voederplaats voor vogels naast het overdekte ontbijtterras. Wat je dan ziet... we hebben er wel een uur alleen maar stil zitten kijken. Die kleuren...

Hasta la vista, los mochileros alegres Ann y Wout

Costa Rica en Nicaragua

Na de reizen naar Singapore, Maleisië, Thailand, Peru en Jordanië nu toch maar modern geworden en een weblog aangemaakt om iedereen mee te laten genieten van mijn avonturen in Costa Rica en Nicaragua. Deze keer reis ik met Wouter, net als naar Maleisië en Thailand. We hebben een maand de tijd. We gaan dit keer hoofdzakelijk voor de natuur en hebben het plan om in een rustig tempo te reizen. We houden erg van 'stoepje zitten' zoals Jelle het noemt. In een dorp op de stoep gaan zitten bij de markt of veemarkt en het dagelijks leven in ons op te nemen. Je kunt toch niet alles zien. We hebben er zin in. De foto op het profiel is nog van de Perureis met Jelle in juli 2008. Zodra er een backpackfoto van Wouter en mij is gemaakt zullen we die erop zetten. Het levensmotto op het profiel is echter nog steeds de leidraad in mijn huidige leven.

Ann

Life is a book and when you don't travel you only read one page. (Be-More)