Na Java........ nu op Bali

Lieve allemaal,

We waren Bandung nog niet uit of de aarde ging daar schuiven door de tropische regens. Er waren zelfs doden. Geen tijd gehad om te mailen want ons trein-/bus en bootschema was hard werken. We hebben heel veel gezien. Indrukwekkende dagen bij de Borobudur en de Prambanantempel beleefd.

Geweldig, dat ze dat konden bouwen in de oude tijd. Ze deden dat met behulp van zand. Steeds zand scheppen tegen de laag die ze gebouwd hadden, zodat ze een soort berg creeerden waar ze tegenop konden lopen om de volgende laag er weer op te zetten. Enz... tot de immense hoogte van de Shivatempel van 47m. Het indrukwekkende van de Prambanan is de stilte en de Merapi vulkaan als achtergrond. In 2006 tijdens de aardbeving, nog uitgebartsten.Wij zorgen steeds dat we er om 8.00uur 's morgens zijn, dan is het rustig en stil. Java is trouwens helemaal niet toeristisch. Men wil steeds met ons op de foto en aan onze huid voelen. Ze vinden ons witte reuzen en willen dat thuis laten zien.

De meest indrukwekkende belevenis was op Java de zonsopgang op de Bromo vulkaan. (01.30 uur opgestaan... sick in je vakantie) maar de aankomst in het stikke donker en dan de eerste oranje stralen zien opgloeien tot een enorme oranje bol en later het hele vulkaangebied van de Bromo uit de mist te zien opdoemen met rookpluim en al, was indrukwekkend. Een enorme zwavelstofwolk komt uit de krater. Later zijn we afgedaald tot in de oude kraterbodem, daarna met paarden tot halverwege de kraterwand geklommen en het laatste stuk is een trap van 150 treden. Dan sta je op de bovenrand van de krater en zie je de H2S eruit borrelen als een enorme wolk. We kregen smoeltjes voor wat een erg grappig gezicht was en mochten maximaal 8 min boven blijven. Later op deze plek ook ontbeten. Echt geweldig!!! (Bedankt voor de tip, Bas en Tam!!)

De laatste dag hebben we van 9u tot 12.30 u door de dessa's gewandeld en een veemarkt bezocht. De geiten werden aangevoerd in kisten achterop de scooters. Soms kwamen er wel 5 geiten van een scooter .Prachtige dorpjes gezien die tussen de rijstvelden liggen. We kregen een lift terug van de ambulance. Zij stopten uit zichzelf. Was komisch maar we lieten wel het hotelpersoneel schrikken.

Daarna met de boot naar Bali. Hier is het heet in het kwadraat. Gister en vandaag 36 gr. maar we klagen niet al is de Indische Oceaan lauw (30 graden!!) Toch 10 km gelopen/heen en terug naar volgend dorp via het strand en de palmbomen. Ook de Balinezen zeggen dat deze temperatuur uitzonderlijk is. We hebben een hotel aan zee in Seminyak voor 4 nachten en hangen op de rand van het zwembad naar de zonsondergang te kijken. Niet gek.....

Op de opgemaakte bedden liggen bloemen, evenals in de badkamer een randje bloemen op het bad ligt. Of zoals Willem van onze groep zei: ' Je moet hier eerst een half uur tuinieren, voordat je je nest in kunt'.

Morgen heb ik met 5 anderen een busje gehuurd en hebben we zelf een route uitgestippeld langs 5 bezienswaardigheden die we graag willen zien, zoals de koningsgraven die in de rotsen zijn uitgehouwen en de zeetempel Tanah Lot (voor de zonsondergang). 30 euro voor een busje voor 6 personen voor een dag van 10 uur, of te wel 5 euro p.p. Wouter gaat zelf de hort op hier, morgen wil hij surfen. Vanavond is hij met een hele groep stappen naar club 66 (de 'bomclub'

Foto's komen wel in Nederland want het internet heeft hier last van de warmte...

Liefs en nog 3 nachtjes ... dat zitten we weer in het vliegtuig back. Hoop dat Wout mee terug gaat..... die vindt het hier helemaal te gek...

Liefs Ann

(Voor Jelle, Adi zit al een jaar op Java, werkt niet meer als surfleraar in Kuta)

Weer in element ... nu in Indonesie

Hallo hier Bandung,

....zong mijn moeder vroeger. Een zielig liedje, maar Wout en ik zijn allesbehalve zielig. Na de noodzakelijk vliegreis van tig-uren hebben we een dag in Jakarta doorgebracht. De aankomst bij het vliegveld met zijn weelderige tuinen was een verademing. Niks wit, niks koud maar heet, heet, heet en zoveel kleuren bloemen. De oude haven met zijn sjouwers en minimensjes vonden we indrukwekkend evenals de hoeveelheid mensen ( 12 miljoen in deze stad) en volgens mij net zoveel scooters. Blij dat ik veilig per bus kan reizen. Een dag later was het helemaal een groene dag in de tuinen van Bogor. Het is wel apart een land zo ver weg maar met nog zoveel Nederlandse trekjes, zoals het koloniale cafe Batavia, waar Juliana en Beatrix nog naast elkaar aan de muur hangen. Ook hier heeft de crisis toegeslagen. Hoge werkloosheid en daardoor trek naar de grote steden op zoek naar werk. Men is erg creatief in het realiseren van een baantje. Vrouwen staan met liters benzine tussen het verkeer, de scooters bij te vullen. Als het regent - liever gezegd hoost - lopen meteen de straten over en verschijnen er ook direkt fietsers die de voetgangers achterop droog vervoeren door de blankstaande gedeelten. De regering heeft een maatregel - only for 3 - afgekondigd. Ivm het enorme verkeersprobleem (hier hele dag file!! Zowel in Jakarta als in Bandung)mag men alleen met 3 personen of meer in een auto gebruik maken van de doorlopende wegen op straffe van 50000 R. (Euro 5) Nu staan overal werklozen en kinderen die wel voor een paar duizend R meewillen rijden als 3e persoon. Maatregel dus mislukt, want niet minder auto's op de weg.Wel grappig!

Vandaag naar vulkaankraters geweest en in hete baden geweekt. Verder met busjes ons de hele stad door laten rijden. Morgen vroeg gaan we met de trein. Om 7 uur met de bus, files.... naar het station en rond 14.00 hopen we dan bij het bergdorp Wonosobo te zijn.

Hebben een gids die Nancy heet en 68 jaar is maar werkelijk alles weet. Of je nu iets vraagt over een theeplantage of over de geschiedenis van de Knil. Zij weet het. (Voor mijn ex collega's - een soort Hilly - net zo rap!!) Af en toe deelt ze een banaantje uit of een djoemba (worden nu geoogst) en geeft ze een koekje bij de koffie. Wij moeten erg om haar lachen.

Wouter heeft vanmiddag in een straat weer een aantal mensen vermaakt met zijn goocheltrucs en nog een nieuwe truc gekocht. Moet nog wel geoefend worden.

Ga aan het bier en dan naar bed (20 00 uur).

Groet Anneke

Nog tip voor de Nederlandse politie: Elke dag ochtendgymnastiek op straat voor het bureau, met de hele groep. Vermakelijk.

Week U-eyithi (8) Laatste heftige weekje....

Voor het laatst sanibona,

San is weer vertrokken in alle haast. Hij ontdekte zondag 18.30 uur dat hij om 19.40 vloog ipv maandagmiddag. Hij had aankomsttijd en vertrektijd verwisseld. Binnen 15 min zat hij bepakt en bezakt in een taxi. Hij vond de week onvergetelijk en indrukwekkend en dat was ie. Voor ons begon het weer op maandag, na 3 dagen safari.

De oma van verpleegkundige Eugene was overleden en daardoor was hij een aantal dagen niet op het werk en runden we met zijn 3en de Mobile Clinic. Volgens zijn collega´s overlijdt er regelmatig iemand van Eugenes familie, een auntie, een babytje enz. Men deed er al wat ongelovig en schamper over.... Welcome in Africa... waar ook de sterfgevallen tot smoesjes zijn verheven.Wij hadden het echter reuze naar onze zin. Hollands- en hard werken. Veel mensen zien en behandelen.

In de ochtend vielen we om 7 uur ´s morgens in een roundup van metro police bij het centrum. De lafaards. Ze weten dat de kinderen naar het safe space komen voor ontbijt en rijden gewoon rondjes, pikken ze op en maken nog weer een rondje om het centrum. We zien dat er een paar tegen de grond worden geslagen en worden afgevoerd. Sander maakt met behulp van Siya foto´s vanuit de keukenramen. Het enige wat ik kan doen is weer buiten gaan staan en kijken, ze stoppen dan wel met slaan en leiden ze, wel met naar achtergedraaide armen, naar de auto´s. Siya krijgt er nog een jongen uit die naar de rechtbank moet die dag. Goed werk!! Deze ochtend hebben we maar 6 kinderen voor ontbijt. Twee ochtenden achter elkaar round ups bij het centrum heeft tijdelijk resultaat. De politie pakt nu ook babykleertjes af, medicijnen en zelfs voedsel dat wij gekocht hadden. Ze gooiden het weg en reden er met hun auto overheen. Puur machtsvertoon!! De kinderen zijn alweer aan het lopen (varierend van 10-30 uur) om terug te keren naar de safe space....

Voor het eerst een man, naakt liggend,op straat behandeld. Patrick is 26 jaar, heeft een dwarslaesie (door politiekogel) en aids in het laatste (?)stadium. Elke week mag hij een keer langskomen op de kliniek om zijn doorligwonden (tot op het zitbot) te laten verbinden.Ook in zijn knieen en heupen zitten wonden tot op het bot waar als een kraan lichaamsvocht uit lekt. Hij lag in zijn eigen vuil en zijn blaascatheter lag eruit. Maar de gang naar het ziekenhuis kost hem zoveel pijn en moeite dat hij zich liever door ons op straat laat behandelen. Ze nemen hem niet op want doodgaan is een familycase. Maar wat nu als je geen familie hebt? Hij is een ex gangleider en was vroeger een hele kwaaie, ook wel de devil of the street genoemd. Voor het eerst heb ik - toen ik hem voor de eerste keer behandeld had - terug komend in de Mobile Clinic - de ogen uit mijn hoofd gejankt. Ook al was hij een rotzak en weigert hij ziekenhuisbehandeling, in Nederland komt een hond nog beter aan zijn eind dan een mens hier. Nu is het dus elke dag een hele voorstelling op straat. (Sander zei dat hij het idee had midden in een documentaire terecht te zijn gekomen.) Zijn straatvrienden tillen hem in en uit de rolstoel. We doen wat we kunnen, alles verbinden met dikke gazen en zelfs maandverband zodat hij op straat in elk geval op kleine kussentjes ligt, schone dekens zodat hij droog ligt maar het is mensonterend. Je kunt niet begrijpen dat in een stad waar ook luxe is, men gewoon over deze mensen heenstapt en doet of er niks aan de hand is. Geen hospices hier, waar je liefdevol wordt verzorgd.

Zijn maatje die naast hem slaapt was er niet veel beter aan toe. 25 jaar, mager en ontzettend benauwd. We beloven hem morgen om 8.30 uur op te komen halen voor het ziekenhuis. We rijden voor de polikliniek nog naar het Albert Park waar we midden in een gevecht om schoenen vallen. Een jongen met prachtige dreadlocks komt huilend aanrennen. Met een botte klewang is net een stuk uit zijn onderarm gehapt. Het bloed stroomt eruit. Gelukkig geen slagaderlijke bloeding maar we zien wel een spier lopen. Hij kan echter al zijn vingers goed bewegen. Steriliseren dus die wond en drukverband aanleggen. Verder moest er iemand naar de tandarts en kregen we die dag nog een spoedgeval vanuit de safe space waar een jongen van 17 op de grond lag te kronkelen en bloed plaste. Het kwam erop neer dat we alle drie de volgende dag, de gehele dag in het ziekenhuis zaten, elkaar tegenkwamen met rolstoelen, bij loketten, bij ziekenhuis apotheken, bij registraties, balies, emergency´s, toiletten, winkeltjes waar we voer kochten voor de boys, in waitingrooms en in gesprek met bewakers omdat we weer eens ergens stonden-liepen waar we niet behoorden te zijn of omdat we een patient kwijt waren die weer ergens op een toilet bleek te zitten. Je wordt hier behandeld als oud vuil en de verpleegkundigen krijgen bij elke streep op hun schouder ook een extra portie chagrijn erbij. Soms krijg je 2 woorden als antwoord maar vaker een wuivende hand van wegwezen jij. Als je dan met zijn 3en bent wordt het bijna humoristisch.Uiteindelijk was de kies getrokken, lag de jongen van 25 (ook aids, tbc en andere longproblemen) in een bed (opname) en wachtte Andile van 17 op een uroloog, die uit een ander ziekenhuis moest komen. Om 18.15 uur waren we thuis. Later bleek Andile om 21.30 uur het wel mooi te vinden en heeft hij het ziekenhuis verlaten zonder een uroloog te hebben gezien. We vermoeden, doordat ik hem zoveel had laten drinken, dat hij bijna verdronk, hij een niersteen heeft uitgeplast en dat daardoor de klachten in de loop der avond minder werden.

Verder nog (dankzij de sponsoren!!!!) medicijnen gekocht, steekwonden verzorgd, heel veel eten gekocht voor allerlei groepen en babyvoeding voor moeders met kinderen, zwangeren enz, behandeling van slagwonden en bloeduitstortingen door stokken, open armbreuk - dun armpje door spalk- opnieuw verbonden en spalk eraf gehaald, oefenen moet hij enz..

Thuisgekomen in het hostal stap je dan uit de wereld, doucht, gaat pizza eten met wijntje, gaat naar het internetcafé en denkt af en toe aan P. die daar op zijn dekentje op straat ligt op een steenworp afstand van het centrum. Hoe lang nog? Het was een frisse, regenachtige nacht.

Mijn tijd zit er op hier. Na mij weer anderen. Ik zal veel van de kinderen en ook op straat levende volwassenen missen, wij begonnen elkaar een beetje te kennen...... Voor het sponsorgeld dat ik over heb, heb ik de keuze gemaakt om de vier douches te laten afmaken, zodat de kinderen zich ook kunnen wassen in de safe space. Tamara van Be-More heb ik gevraagd dit te controleren.

Ik bof en ga terug naar een eigen schoon huis met lekker bed in veilige omgeving, kinderen (zondagmiddag meteen de verjaardag van Jelle vieren) familie en vrienden.... maar zij.....????

Of ik nog eens terugga? Geen idee, eerst maar eens even laten bezinken en weer tot mij door laten dringen dat ik situaties die allesbehalve normaal zijn, al bijna als normaal ben gaan beschouwen.

Voor mijn be-buddy Trudy: Merci voor alle support!!

Tot snel Anneke

Week Useveni (7) Umthombo en geld....(gebrek)

Hallo allemaal,

Tot begin 2009 was Umthombo een kleinschalige opvang van straatkinderen in een soort container aan de haven. Het was beperkt tot voetbal, surfen, 2 maaltijden per dag, streetwork cq terugplaatsing en de mobile clinic. Ongeveer 6 mensen draaiden, met behulp van de volunteers, het project.

Toen kwam het WK voetbal 2010 in zicht en begon de Metro Police met zijn round ups, op het moment dat hooggeplaatste personen op het gebied van sport, politiek enz. de stad bezochten. Ook deed het bericht de ronde dat, gedurende het gehele WK, de kinderen opgepakt en in de gevangenis vastgezet worden tot na het WK. Umthombo wilde hierop inspelen en met een alternatief plan komen. Men huurde een heel groot pand, breidde de staf uit tot 28 man!! (uitbreiding met veel former streetchilds voor 24 uursbezetting). Men begon aan een artprogramme voor de groteren (ouder dan 17/18 jr) en budgetteringcursus. Het pand bevat een grote slaapzolder waar de kinderen straks kunnen overnachten, een garage die een eetkamer moet worden, een grote keuken en voorraadkamer die zo goed als leeg is en een grote lege zaal (met slechts een poolbiljart op drie poten), die straks als huiskamer kan worden ingericht. Het plan wordt voorgelegd aan de goverment en men verwacht dat er wel toestemming zal komen en een budget. Eerst wil men tot 23.00 uur open en rond het WK 24 uur, onder de voorwaarde dat de kinderen vanaf 18.00 uur binnen zijn en niet in-en uit lopen.

Alleen die toestemming is er (nog) niet en het budget is er niet........................... Het is eerst het project klaar hebben en dan pas......veel later.......het geld dat erbij hoort.

28 man die nu rondlopen van 8.30u tot 16.30u en bijna niks te doen hebben maar wel op de loonlijst staan. Ze volgen elke vrijdag trainingen, want de formerstreetchilds (ongeveer 50%) hebben een klik met de kinderen maar beschikken over weinig vaardigheden. Op een enkele na - moet men alles nog leren.De programma´s, behalve surfen, draaien niet omdat er geen enkele financiering voor is. Twee auto´s die voor reparatie in de garage stonden, hebben daar 6 weken gestaan, daar er geen geld was om de reparaties te betalen. De Mobile Clinic was de enig beschikbare auto, die voor alles en nog wat gebruikt werd behalve voor Health Care. Soms was er zelfs voor de Mobil Clinic geen brandstof geld en stond ie een hele week in de garage. We gingen dan met de rugzak op pad, te voet.

De TV -DVD is stuk en er is geen geld voor reparatie. Doordat er geen auto´s waren lag ook het terug naar huis programma stil. Geen creatieve programma´s omdat er geen materialen konden worden gekocht. Het socialworkprogramme draaide niet omdat de social worker ook de manager is. Zij was alleen maar bezig met crisismanagement op het gebied van de financieen. Tom Hewitt, de director, is steeds op reis naar Engeland en Amerika om fondsen te werven en dus niet op de werkvloer aanwezig om de boel te controleren. En geen controle, dan weet je het wel... Als de kat van huis is....

Als klap op de vuurpijl werd ook het elektra afgesloten, waardoor er geen muziek meer was, geen dans, geen kookgelegenheid, geen administratie kon worden gedaan omdat de computers niet werkten, de vriezer en koelkasten stonden te druipen en de telefoons, met uitzondering van de cellphones niet meer werkten (alleen heeft niemand hier airtime, men kan dus alleen gebeld worden. Drie keer raden van wie men de telefoons gebruikte.)

De kosten voor de maaltijden voor de kinderen waren prioriteit nummer 1 en het enige wat nog betaald kon worden.

Daartussendoor liepen dus nog 4 vrijwilligers die men bezig moest houden. Het was dus niet de makkelijkste tijd voor ons om hier te werken. Ook voor de staf was het een moeilijke tijd en ik ben nog niet overtuigd dat het voorbij is. We hebben dan ook menig pittig gesprek gevoerd. In het begin positief omkleed met voorstellen, maar later ook wel heel boos!! Vooral toen we een keer met zijn 4en tegelijk de strijd aangingen, schrokken ze en werd er ineens geluisterd en traden er veranderingen op. Want je kunt het niet hebben van een budget wel aangrijpen om helemaal niks meer te doen maar je kunt ook kijken wat er zonder geld nog mogelijk is.

Sinds begin deze week is er weer wat geld. De elektra is weer aangesloten, er is 1 auto uit de garage, er is weer nieuw eten aangeschaft. Alles begint weer een beetje te draaien. De voetballertjes gaan weer in de laadbak van de Van naar wedstrijdjes, de Mobile Clinic is alleen voor de health care enz.De vrijwilligers betaalden brandstof, eten, medical artikelen en ook veel eten voor mensen die we onderweg tegenkwamen. Soms fruit, vitaminepillen maar ook wel hele tassen als we ineens weer een hele groep op straat vonden, inclusief ouderen en kleine kinderen.

Voor de kinderen van Umthombo - die niets maar dan ook niets hebben - hoop ik nog eens dat er een grote sponsor komt of een miljoenenwinnaar van de staatsloterij die voor eens en voor altijd een einde aan dit gesappel maakt. Wel hoop ik dat door de trainingen de staf een meer enthousiasmerende en creatieve rol binnen de organisatie kan gaan vervullen. Nu zou ik er graag eens even op zijn Hollands de bezem door willen halen of te wel 50% eruit!! Er komt niks uit, behalve de drie goede krachten die er rondlopen, hart voor de kinderen hebben en er ook moedeloos van worden. Je zou toch denken dat als je deze baan accepteert, je een idealisme voelt om voor deze kinderen het leven leuker en makkelijker te maken maar men is altijd moe, sloft door het pand en als je iets vraagt, bijvoorbeeld even vertalen in het Zulu omdat een kind niet al onze medische vragen in het Engels begrijpt wordt er zuchtend en steunend gehoor aangegeven met een lang gezicht. Elke dag wordt er ruzie gemaakt over wie het ontbijt en de lunch moet maken ( wie staat er het meest op het rooster!!), wie er op de kinderen moet letten (Ik ben geen babayzitter!!). Carlijne heeft voor 60 rand, ongeveer euro 5,50, een blik vol spelletjes gekocht. We kunnen nu schaken, dammen, backgammon spelen, kaarten, mikado en domino spelen. Ik bof dat ik van spelletjes houd. De kinderen genieten ontzettend van deze 1 op 1 aandacht en zijn erg leergierig om zich de spelregels eigen te maken. Dit soort weinig kostende initiatieven - en rustig bezighouden van individuele kinderen- zou veel vaker kunnen worden ontplooid. Men komt er alleen niet op, want men heeft het zelf ook niet meegekregen. Hardloopwedstrijden op het strand, spons-water-vuur, een engels lesje geven, een aardrijkskundelesje geven, kost allemaal niks. Wij hebben het handen wassen ingevoerd voor het eten ter voorkoming van ziektes. Graag zouden we ook willen dat ze aan een tafel eten als rustpunt en dat er tafels en stoelen zouden staan om te kunnen tekenen, lezen enz. Maar er zijn geen tafels, geen stoelen, geen boeken, geen potloden en papier. Een lege zaal vraagt om rennen, vliegen, vechten en schreeuwen. Treurig toch!! Dus wensen en werk genoeg!!

Voortgang: *Mazwi (open TBC) heeft het ziekenhuis verlaten en daar verteld dat hij naar een ziekenhuis ging in zijn township. Alleen zat hij weer in het Albert Parc. Maar deze week is hij - in schone nieuwe kleren gestoken -naar huis gebracht, naar zijn zus. Afscheid van een vriend. Hebben nu trouwens in het park meerdere mensen met een vreselijke stafylococcen infectie. Ze zitten helemaal vol met etterende bulten. Geen leuk klusje... maar hoe voorkomen we dat straks iedereen in het park is besmet? Men wast zich niet, ligt samen onder dezelfde dekens enz.

*Het jongetje dat in het mortuarium lag is begraven! Bleek net geregeld te zijn.

*De vrouw die al 1,5 jaar voor de grafsteen spaarde voor haar verdronken kind is geholpen door Tamara van Be-More. Het zand van het graf spoelde bij elke regenbui weg en zij moest het - zolang er geen steen op lag - het na elke bui weer ophogen.

Ik ga mijn laatste week in. Wat ik mij afvraag, zou ik mij nog kunnen verbazen in Nederland? Waarschijnlijk alleen over de weelde, het teveel van alles...

Kus Anna

Verbazing: Anita 17 jaar werkt ´s nachts als prostitué. Samen kijken we in de lonely planet naar de wereldkaart. Ze vraagt waar father Christmas woont en ik kijk opzij of ze een grapje maakt maar ze is bloedserieus. Dus ik wijs maar Canada -Noordpool aan. Ze vraagt of hij daar alleen woont en ik zeg dat ik denk dat de eskimo´s in iglo´s hem daar wel gezelschap zullen houden. Daar is ze blij om. Dream on girl!!

Week Useksi (6) The Albert Parc

Sanibona allemaal,

Eén van de standplaatsen van de Mobile Clinic is The Albert Parc. Vroeger een prachtig park waar cricketwedstrijden werden gespeeld, zelfs met overdekte tribune en kleedkamers daaronder. Grote grasvelden en langs de rand en in het midden grote bomen. Oude hoge hekken omheinen het park. Sinds enige tijd is er echter geen gezin meer dat het in zijn hoofd haalt om zondags een wandeling in het park te maken. Het is het domein geworden van drugsdealers, drugsgebruikers, gangs, dronkaards maar ook van een hele grote groep illegalen uit andere Afrikaanse landen en meerderjarige straatkinderen, waaronder een groep jonge meiden -twintigers- die als prostitué werken in het park. Daar we meerdere meiden met maar één oog zagen, vroegen we aan Eugene of er soms een oogziekte heerste. Het was echter veel gruwelijker. Als je op straat komt te leven moet je tot een gang-bende gaan behoren, want je hebt protectie nodig op straat. Om tot een gang te gaan behoren, moet je je bewijzen. Je krijgt een opdracht en na deze opdracht word je toegelaten en krijg je beschermeing van de betreffende gang. Je bewijzen doe je door middel van een beroving, messteek toebrengen, verkrachting van jongen-meisje of je steekt iemand een oog uit. Vandaar!! Inmiddels kijk ik al niet meer op van een meisje met één oog.

Het park is nu een grote vuilnisbelt van afval van ruim 300 mensen die het park bevolken. Er wordt op vuurtjes gekookt, de was hangt te drogen aan de hekken enz.De Mobile Clinic gaat midden in het park staan en de mensen die hulp nodig hebben komen naar de Clinic toe. Je ziet hier veel steekwonden want er wordt elke nacht wel gevochten om drugs, schoenen of eten. De mensen die afweren hebben steekwonden in hun handen en hun armen. Heel veel geslachtsziekten, waar wij niet zo veel mee kunnen, dan ze naar de kliniek brengen. Veel geinfecteerde wonden want er is geen water en de mensen hebben handen en voeten die bedekt zijn met dikke lagen vuil. De gemeente Durban laat - tot nu toe- deze mensen gewoon verrekken. De metro police pakt ze niet op want ze weten niet waar ze met de mensen heen moeten. Tickets terug naar hun eigen land betalen, daar voelt de overheid niks voor. Geen uitzetbeleid dus. Ze creperen vanzelf wel en dat gebeurt dan ook. Het enige dat de police doet is wat machtsvertoon. De politiehonden uitlaten in het park, met motoren een beetje door de mensen heencrossen, zodat ze alle kanten opvliegen. Soms rijden ze ook stapvoets langs de Clinic. Om deze reden geven we alleen medicijnen die men meteen ter plekke moet innemen, pillen uitdelen kan verkeerd door de politie worden uitgelegd en dat moet je voorkomen.

Van de week werden we gewaarschuwd dat er een erg zieke jongen op de overdekte tribune lag. Het was een broodmagere (later bleek hij 40 kilo te wegen) 23 jarige jongen Mazwi, die nauwelijks adem kon halen en hoge koorts had. We hebben hem flink laten drinken, multivitaminen en paracetamol gegeven en gezegd dat we hem de volgende ochtend vroeg op zouden halen voor het ziekenhuis. Ik zat om 8.30 uur met hem in het ziekenhuis, registratie door verpleegkundige, wachten, suikertest, bloeddruk, pols, temperatuur en urine test, wachten, nurkse verpleegkundige die beslist of hij een dokter moet zien, wachten, dokter. Hij schrok zo ziek als Mazwi was. Longfoto maken, wachten. Dokter voor de uitslag. Open TB met vuistgroot abces in de linkerlong.( Thuis ga ik nog maar ff naar de GGD ondanks de BCG) Deze arts was gelukkig een empathische man en vertelde welke grote sociale problemen hij tegenkomt en dat hij ook wel begrijpt dat sommige jongeren huis en community ontvluchten maar dat hij nu toch echt naar huis of familie moet. Hierna wachten voor opname. Bloedprikken, wachten. Op de afdeling kijkt dan nog een 2e arts, examination doctor, of de patient echt wel opgenomen moet worden. Er was nog geen bed maar hij bleef, desnoods in de onderzoeksruimte op de tafel slapen. Missie geslaagd! Niet meer buiten en een bed! Ik huppelde de gang door. Bij de Spar haalde ik nog wat bananen en sinaasappelsap voor hem. Eindtijd 18.00 uur. De volgende ochtend even bij hem gaan kijken. Hij lag nu in bed op een zaaltje en had sinds 2 jr niet meer zo goed geslapen. Hij was gewassen en had een schoon wit pyama-ziekenhuisjasje aan. Hij greep mijn beide handen en zei thanks, thanks, thanks, God will bless you. Ik ging naar buiten, liep over het strand terug en zag een briefje van 20 Rand liggen. Gods blessing? Nu gaat de social worker aan de slag samen met de social worker van het ziekenhuis. Ik denk dat ik komend weekend nog even bij hem ga kijken.

We hebben nog steeds geen plek voor onze epileptische jongen S. We zijn bang dat als er er niet snel een oplossing komt, hij vandaag of morgen dood gevonden wordt. Het ziekenhuis wil hem nu max. 2 dagen opnemen voor instelling van medicijnen maar daarna moet er een adres zijn. Hij is welkom bij zijn moeder maar niet meer in de community, deze geeft geen toestemming voor terugkeer. Nu gaan de outreach werkers proberen om de stamhoofden bij elkaar te roepen om met hen de medische geschiedenis en problemen van S. te bespreken en begrip te kweken voor de ellendige situatie waar de jongen nu in zit. Tevens gaan ze de stamhoofden vragen om S. zijn fouten (geen idee wat hij heeft gedaan) te vergeven. Het idee dat wij aan B&W van een dorp moeten gaan vragen of een 17 jarige jongen wel naar het huis van zijn moeder terug mag keren, staat wel erg ver van mij af. Maar `s lands wijs, `s lands eer.

Deze week voor het eerst in een township 25 km van Durban een jongen van 13 naar huis gebracht. 5 maanden heeft hij op straat geleefd. De oude buurvrouwen knuffelden hem en waren blij dat hij er weer was, in tegenstelling tot zijn moeder. Ze keek hem niet eens aan. Ook het gezicht van de jongen vertoonde geen enkele emotie of herkenning. Ze is een alleenstaande vrouw met 2 dochtertjes en nu nog een mond om te voeden. Ze heeft geen eigen huisje maar huurt een kamer in een klein huisje. Hier moeten ze vanaf heden met zijn 4en slapen. Morgen belt het aftercare team of de moeder met hem naar een school is geweest en over een week gaan ze kijken hoe het gaat. Geen fijn gevoel om hem daar achter te laten.

Greetings Anna

Week Ufayifi (5) De Metro Police

Sanibona allemaal,

We maken nogal eens mee dat kinderen aangereden worden door auto´s. Het grootste aantal van deze ongelukken wordt veroorzaakt doordat de kinderen op de vlucht slaan voor de Metro Police, die hen probeert op te pakken en buiten de stad te brengen.( Vooral op dagen dat er belangrijke voetbalbobo´s of andere kopstukken uit de sportwereld en/of regeringen op bezoek komen. Ze mogen dan 10 uur tot 3 dagen teruglopen. Afhankelijk van waar ze afgezet worden) Ze kijken dan niet uit en lopen onder of tegen een auto, of zelfs tegen de politie auto op. Het schrijnendste geval was zo´n 4 weken voor mijn aankomst. Er werd een kleine jongen doodgereden en de Umthombo medewerkers gingen op zoek naar zijn familie. Net die middag kwamen er familieleden, vanuit de township, hem opzoeken om te vertellen dat zijn broertje door een auto ongeluk in de township was omgekomen. Arme, arme moeder. Twee kinderen in een klap kwijt. Nu gaat het gerucht dat één van de kinderen - 2 maanden na dato -nog steeds in een mortuarium ligt. De reden zou zijn dat de rekening niet betaald kan worden. Men moet sparen voor het vervoer, de rekening van het mortuarium en de begrafenis.

Ik probeer dit uit te zoeken, want als dat inderdaad nog steeds zo is, - al gaat het mijn bevattingsvermogen te boven -wil ik graag mogelijk maken dat die moeder eindelijk haar kind kan begraven.

Van de week kwam één van de grotere jongens - die ook door een politieauto was geraakt- naar de Mobile Clinic met een enorme elleboogwond, zeker goed voor 15 a 20 hechtingen. Het onderhuidsvet hing eruit. Ik maakte een noodverband en vertelde hem dat we naar het ziekenhuis moesten. Hij dacht er echter niet over om dat te doen, veel te bang dat de bewakers of politie hem zouden oppakken. Hij ging er als een haas vandoor. De chauffeur van de Mobile Clinic wist wel waar hij verbleef en nu gaan we om de dag de wond daar verzorgen. Ik ben benieuwd of dat zonder infectie gaat lukken. Je gaat ook beter begrijpen waarom de kinderen vaak van die vreselijk lelijke littekens hebben.We hebben kinderen die wel 5 tot 7 grote littekens op hun lijf en in hun gezicht hebben.

Het oppakken van kinderen door de Metro Police wordt hier round ups genoemd. Van de week viel ik er met de Mobile Clinic middenin. Bij een lege fabriek waren we net in gesprek met een zwanger meisje en enkele meisjes lagen nog op de grond onder een dekentje te slapen. Het zwangere meisje kon ik de Mobile Clinic intrekken maar voor de slapende meiden en verderop in de straat liggende jongens was het te laat. Ze werden met dekens en al in de getraliede auto´s geladen. Een ellendig gezicht, die bruine handjes om de tralies als de auto´s wegrijden. Ik bleef doodstil naast de ziekenauto staan, want we mogen absoluut niks doen of zeggen, maar ik bleef wel kijken. Ze werden nu in ieder geval niet geslagen. Umthombo probeert op het hoogste niveau met de Police te overleggen, deze round ups te stoppen. Ze zijn er wel gevoelig voor want ze begrijpen dat het, zeker in het kader van de WK 2010, negatieve berichtgeving veroorzaakt in de buitenlandse pers. Tot nu toe is er echter nog geen bevel gegeven om ermee te stoppen. De medewerkers mogen absoluut niets ondernemen tegen individuele agenten, zij voeren ook maar opdrachten uit. Toch heeft één van de medewerkers vorige week het geduld verloren en heeft ze een politieman aangevallen, de auto beschadigd en is zij gearresteerd.Tom heeft uren op het bureau gezeten om haar vrij te krijgen, het maar op een nervous breakdown gegooid. Ze is nu met ziekteverlof thuis en Tom kan helemaal opnieuw beginnen, de naam van Umthombo heeft een flinke deuk opgelopen en de top van Metro Police heeft het overleg (tijdelijk?) stopgezet.

Soms bemerk ik bij mij zelf al een soort gewenning of gelatenheid. Kom ik het Safe Space binnen, ligt er weer één te slapen onder het bloed met een gat boven zijn wenkbrauw. Door stenen geraakt in gevecht durende de nacht.Verbandje, paracetamol tegen de hoofdpijn en pitten maar. Ook was onze boy van 16 S.N. (epileptic attacks) ineens weer in de safe space. Hij kon alleen maar vloeibaar voedsel eten. Het ziekenhuis had hem verwezen naar een shelter Streetwise zodat zij daar zijn medicijngebruik konden controleren. Zodra hij daar woonde, zouden ze hem met medicijnen gaan instellen. De volgende dag was hij er echter al uitgezet. Door de poltie nog wel. Toen we doorvroegen bleek dat hij weer agressief was geweest en bij een grote vechtpartij was betrokken. Zo zit hij in een vicieuze cirkel. Geen shelter- geen medicijnen. Geen medicijnen-agressief gedrag. Agressief gedrag - geen shelter. Hopeloos! De social worker gaat er nog eens haar hoofd over breken (next week!!).Van de week had hij weer aanval voor de deur van de safespace, gevolg gat in zijn hoofd, nu op zijn achterhoofd.

Nog een probleem waar de social worker tegen aanloopt. Een kind wil teruggebracht worden naar huis. Daar woont het met 9 kinderen in een hut, weinig eten, geen school en niks te doen. Het praat met de andere kinderen over de safe space bij Umthombo. 2 maaltijden per dag, surfen, voetbal, pooltafel enz. Wat leuk denken enkele kinderen, eigenlijk veel leuker dan hier in de township. Het weggebrachte kind vindt dat na een paar dagen eigenlijk ook wel en keert terug naar de stad, de straat en neemt in zijn kielzog 2 of 3 andere kinderen uit de township mee, die ook wel graag voetballen, surfen en 2 maaltijden per dag willen. Zo komen er elke keer nieuwe kinderen de straat op. De social worker wil dus veel meer gaan doen in de townships zelf, geld voor school, voedselpakketten, sportactiviteiten enz. Ze heeft een overzicht gemaakt waar de meeste kinderen vandaan komen, voor driekwart is dat (de rest komt uit heel Z-Afrika) uit drie townships rond Durban. Maar binnen de staff en directie denkt men daar verschillend over. Ik denk dat de social worker gelijk heeft but...... who am I ????

Liefs Anna

Afrikaans leuke taal; bij voetgangsoversteekplaats staat: Druk die knoppie en wag vir die groenmansein.

Op de helft...... de leuke verhalen.....

Sanibona, Ninjani? Ik hoop Saphile....

Dit weekend ben ik precies op de helft. Iedereen bedankt voor alle bezorgde reacties.

Het gaat echter prima met me. Ik begrijp dat de ingrijpende verhalen een beeld geven alsof ik de gehele dag - en dat al vier weken lang- midden in de diepe ellende zit. Maar dat is niet zo!! Ik beschrijf natuurlijk de gebeurtenissen die grote indruk op mij maken. Dat doen mijn collega´s ook. Zij ontvangen diezelfde reacties. We kijken elkaar dan aan en vinden het eigenlijk - voor ons dan, niet voor de kids- reuze meevallen. Er zijn ook heel veel leuke belevenissen:

- Een hele dag bij het surfprogramma kijken, lekker op het strand,

- Mee met een sportdag, waar het streetkidsteam oefent voor het WK in maart 2010,

- Even een uurtje met een kind kletsen en knuffelen of praten met de meiden als ze weer eens een haarvlechtdag hebben.

- Samen eten maken (wel met je rugzakje om, anders ben je je spullen kwijt),

- Zondags buiten de deur ontbijten bij Europa om de hoek,

- Braaien in het hostal op dinsdag, donderdag en zondag. Broodjes en salade worden verstrekt en je legt je eigen vlees, vis of groentespiezen op de braai,

- Soms leuke avonden in het hostal. Laatst zaten we met Zweden, Chilenen, Fransen, Duitsers en Nederlanders aan tafel. Eén maakte gedichten op een ieder en wijmoesten raden op wie het gedicht sloeg. Echt heel leuk. Als het beneden niet leuk is, ga ik boven lekker liggen lezen of muziekluisteren. Ook bij het zwembadje staan een paar banken, waar ik op zaterdag of zondag nog wel eens even lig te lezen. Zondags over de grote markt struinen, vlak bij Suncoastbeach.

- Onze voorstellen worden ingevoerd. Dat is toch ook leuk!. Het inwerkprogramma voor nieuwe volunteers en het weekactiviteitenprogramma, meteen. Ook is er -op ons verzoek- een coordinator voor de vrijwilligers aangewezen.

- Ons appartement wordt schoongemaakt en de afwas gedaan door Elizabeth. Een prachtige oudere dikke dame met grijze baard. Zij swingt, zogauw er maar muziek op staat en regelmatig dansen we samen door het appartement of beneden in de tuin, zij met de emmers in haar hand. De grootste lol hebben we dan.

- De mensen zijn altijd vriendelijk, hebben alle tijd voor een praatje. Of het nu de medewerkers zijn van Umthombo, in het hostal of de capdrivers, geen chagrijn te bekennen. In en om het hostal hoor je de hele dag gelach.

Van Cécile heb ik ( we´ll meet again in Holland) afscheid genomen. We hebben het samen heel goed gehad. Zij is naar Capetown en daarna begint haar 26 daagse Nomadreis. Daan heeft vanaf heden een eigen appartement gehuurd voor 5 weken omdat zijn familie komt. Dit weekend hebben Matt ( de Engelse soccercoach van 19 jaar) en ik het 5 pers. app. voor ons alleen.

Maandag komen 2 nieuwe collega´s Marjo en Carlijn en dinsdag nog één, Hanneke. Matt vertrekt dan naar een andere plek.

Op naar de 2e helft. Verheug mij op de komst van mijn - oh zo dierbare zoon- fotograaf Sander. Hij vertrekt de 14e voor zijn 1ste opdracht naar Port Elizabeth en zal de 24ste in Durban zijn voor zijn 2e opdracht!

Lieve groet en tot volgende week, mijn week 5 (Ufayifi) verslag, dan weer met de verhalen die mij raken.

Dikke kus Anna

Week Ufo (4) Een verhaal van de velen.......

Je bent een jongen van 13 jaar en leeft op straat. Op een dag word je aangereden door een auto en raak je zwaar gewond aan je hoofd. Je hebt een schedelbreuk en ligt lang in het ziekenhuis. Je herstelt maar je hebt een deuk vol littekens in je schedel van boven je neus, over je voorhoofd tot halverwege je hoofd. Er is blijvend hersenletsel en epilepsie. Je krijgt medicijnen mee om de attacks te onderdrukken maar je haalt geen herhalingsrecepten op. De medewerkers van Umthombo proberen je naar huis te krijgen maar je weigert. Ook proberen ze je zover te krijgen dat je elke dag 2 maaltijden komt halen maar ook dit, doe je zelden. Je karakter is veranderd door het hersenletsel kun je slecht tegen de zonen je bent snel agressief.

Nu ben je 16 jaar en leeft nog steeds op straat. Je bent ernstig vervuild, draagt kleding vol gaten, geen schoenen en de epileptische aanvallen verhevigen. Deze ochtend heb je, volgens je straatvrienden, weer een aanval gehad. De pech is dat je net op een muurtje van bijna 2 meter hoog zat. Je viel er als een blok vanaf, op je kin en de linkerkant van je gezicht. Je was 20 minuten van de wereld , je kin is opengescheurd en de linkerkant van je gezicht is gezwollen. Het bloed van de kinwond zit tot in je oren. Bovendien kun je je mond niet meer opendoen, dus niet eten of drinken. Ook heb je barstende hoofdpijn. Waar moet je heen? Je sleept je naar Umthombo waar je op de binnenplaats tegen de muur aanhangt, met je hoofd in je handen, als je door ons wordt gevonden.

De Mobile Clinic rijdt weer eens niet door geldgebrek (no fuel). Eén van de medewerkers rijdt jou en mij in zijn eigen auto naar het hospitaal, afdeling Trauma. Nadat ik jou, hangend aan mijn arm, naar de trauma wachtkamer heb gebracht, ga ik je inschrijven. Een verpleegkundige komt naar mij toe en zegt, we kennen hem goed. `Hij komt hier veel na een aanval. Als het maar even beter met hem gaat, vecht hij met de verpleegkundigen, gaat zijn bed uit en verdwijnt` Ik zeg dat hij daar nu te ziek voor is. Als ik je heb ingeschreven en terugkom, lig je al languit op een bank in de wachtkamer te snurken.

Het is 10.30 uur. HIV test (altijd het eerste hier) en bloeddruk worden gemeten. Het grote wachten gaat beginnen. Om 11.30 uur komt er een verpleegster kijken. Ze voelt met een handschoen even aan je gezicht en kijkt er vies bij. `Zeker gevochten en in elkaar geslagen` zegt ze. Nee, zeg ik, epileptic attack. Oh, is het antwoord. Foto´s van zijn gezicht maken en kin hechten is haar mening. Ik kan haar nu al vertellen dat je kaak is gebroken en als het tegenzit ook je jukbeen. Om 12.30uur komt er iemand bloed afnemen. Je wordt op een behandeltafel gelegd en er wordt een infuusnaald aangebracht. Zowaar mag je op de behandeltafel blijven liggen. Ik ga even naar de WC en als ik terug kom heb je het laken van de behandeltafel waarop je moest gaan liggen over je heen getrokken en snurkt alweer. Volgens mij heb je sinds tijden niet zo lekker gelegen. Cecile (zij mocht niet naar binnen omdat ze haar grote fototoestel bij zich had) komt mij om 14.00 uur even een half uur aflossen, want ik ben ijskoud. De airco staat hier op vriesstand. Even naar buiten in de zon. Om 14.30 uur ben ik terug. Er is nog niks gebeurd. Om 15.00 uur krijg je ineens een enorme epileptische aanval. Ik grijp je vast, zodat je niet van de behandeltafel kunt vallen en schreeuw om een arts. Die komt en roept om valium, hij ziet dat je bloed spuugt (op je tong gebeten) en propt een aantal gazen in je mond. De valium wordt via de infuusnaald ingespoten en binnen 1 minuut snurk je weer maar nu drie keer zo hard. Het snot en zweet zit over je gehele gezicht, de prop gaas zit in je mond als een appel in de bek van een gegrild varken. De arts loopt zo weg.

Opeens voel ik zo´n blinde drift in mij opkomen (Ik ken mijzelf niet meer), dat ik de behandel afdeling opstuif, de gordijnen rond je bed dichttrek ( de hele wachtkamer, incl kinderen hebben mee kunnen genieten van je ellende) een set handschoenen uit de bak ruk, ze aantrek en eerst die prop gazen uit je mond trek. Je gezicht en neus schoonmaak. Het zweet was ik van je gezicht. Voor het eerst denk ik ' Kind, was je maar dood. Dit is geen leven'.

Ik loop naar het loket en vertel hen dat ik aanneem dat je wordt opgenomen want dat met zo´n dosis valium, je iemand niet meer de straat op kunt sturen. Ze beamen dit. Om 16.30uur bel ik om opgehaald te worden. Er is nog geen röntgenfoto gemaakt en je kin is nog niet gehecht.

Als ik Bizze tijdens de terugrit bijpraat en vraag hoe het komt dat mensen geen enkele empathie of deernis met deze kinderen voelen, zegt hij: ' They hate them'.

Welcome in Durban, South Africa en veel plezier bij het WK in maart!! Vooral dat nieuwe miljoenenstadion waar ik elke dag langsrijd op weg naar Umthombo. Genieten maar!!

Anna

PS: Toen ik hem 2 dagen later in het ziekenhuis wilde bezoeken, vertelden ze dat de vogel alweer gevlogen was.